I have a theory... it goes a little something like this.

From the dawn of time to this very hour the human population is in a constant struggle for belonging. We have the humanistic need to feel that at least one person somewhere in this world cares about us as much as we care about them.

We form a never-ending array of relationships hoping to come as close as possible to this ideal. Marriage, probably one of the seemingly closest ways to achieve this ideal has often proven to be unsuccessful; no need to state the statistics behind this sad fact. Honestly, will we ever find someone who truly cares about us and loves us as much as they love themselves? I guess this is where trust comes in, and hope.

It's apparent: this humanistic struggle (need) for mutual affection and concern has permeated our existence and is behind relationship formation. It often breeds competition and ultimate defeat (in the ending of the relationship or the loosening of ties) when dreaded doubt steps into the picture. For instance, if you were to forge a new friendship and you actively scouted out all the options trying to find the person that would willingly devote as much time to you as you to them and you find the candidate. During the relationship there inevitably comes a point of vulnerability. This manifests itself in various forms as everyone struggles against equality and mutual accord and as such, doubts anyone else defers.

The sad thing is, apart from your family(?), will you ever know or be able to prove that the person you consider to be your "closest" really feels the same about you? Or could ever feel the same? The question here is, to what extent do we only care about ourselves? It scares me to think that no matter who we meet on this earth, this mutual equality may never be reached. If it is reached, it may be only for a fleeting moment.

Everyone wants to grasp *that* moment with *that* person for as long as they possibly can, making that moment last a lifetime. In the end, life is only a fleeting moment, so no matter how long you achieved that standard, holding on to that moment is essentially forever, who's counting? Then there's the easy way: Don't worry about it. Your mind is the only thing that can tell you it doesn't exist. As the famous quote, "in life there exists nothing good nor bad, only the mind makes it so". I would like to modify: " In life and relationships there exists no equality and inequality, only the mind makes it so."

If you've never had that feeling, your probably like the other 95% of the population. I think the underlying motive to my theory is: humility is the only way to achieve this standard. Unless you bring yourself down to the level of others and show empathy and concern, you will never receive it in return.

Humans are an inherently selfish species.

I didn't want to end this on a negative note so I will say that no matter how many theories are out there, we will never know their truth. A theory is a theory, It can be defeated. Yes defeated. Yes I want to defeat my own theory,

Une théorie…
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
J'ai une théorie… il va peu un n'importe quoi de pareil.

De l'aube du temps à cette heure même la population humaine est dans une lutte constante pour appartenir. Nous avons la nécessité humaniste de sentir cette au moins une personne quelque part dans des soins du ce monde au sujet de nous autant que nous nous inquiétons de eux.

Nous formons un choix interminable de rapports espérant venir aussi étroitement comme possible à cet idéal. Le mariage, probablement un des manières apparemment les plus étroites de réaliser cet idéal s'est souvent avéré non réussi ; aucun besoin d'énoncer les statistiques derrière ce fait triste. Honnêtement, trouverons-nous jamais quelqu'un qui vraiment s'inquiète de nous et nous aime autant qu'ils s'aiment ? Je devine que c'est où la confiance entre, et espoir.

Il est évident : cette lutte humaniste (le besoin) pour l'affection et le souci mutuels a imprégné notre existence et est derrière la formation de rapport. Il multiplie souvent la concurrence et la défaite finale (dans la fin du rapport ou se desserrer des cravates) quand le doute redouté fait un pas dans l'image. Par exemple, si vous deviez forger une nouvelle amitié et vous activement avez surveillé dehors toutes options essayant de trouver la personne qui consacrerait volontairement autant heure à toi comme toi à eux et toi trouvez le candidat. Pendant le rapport là vient inévitablement un point de vulnérabilité. Ceci se manifeste dans diverses formes pendant que chacun lutte contre l'égalité et l'entente mutuelle et en tant que tels, doute que n'importe qui reporte autrement.

La chose triste est, indépendamment de votre famille (?), volonté que vous jamais savez ou puissiez montrer que la personne vous considérez votre « plus étroit » sent vraiment la même chose au sujet de toi ? Ou a pu jamais sentir la même chose ? La question ici est-nous, dans quelle mesure nous inquiétons-nous seulement de nous-mêmes ? Il m'effraye pour penser que n'importe qui nous nous réunissons sur cette terre, cette égalité mutuelle ne peut être jamais atteinte. S'il est atteint, il peut avoir lieu seulement pendant un moment passager.

Chacun veut saisir le moment de *that* avec la personne de *that* pour tant que ils probablement bidon, faisant ce moment durent une vie. En fin de compte, la vie est seulement un moment passager, ainsi n'importe comment long vous avez réalisé ce standard, se tenir dessus à ce moment est essentiellement pour toujours, qui compte ? Alors il y a la manière facile : Ne vous inquiétez pas à son sujet. Votre esprit est la seule chose qui peut vous indiquer qu'elle n'existe pas. Comme citation célèbre, « dans la vie là existe rien bon ni mauvais, seulement l'esprit le fait ainsi ». Je voudrais modifier : « Dans la vie et des rapports là existe aucunes égalité et inégalité, seulement l'esprit la fait ainsi. »

Si vous n'avez jamais eu ce sentiment, votre probablement goût l'autre 95% de la population. Je pense que le motif fondamental à ma théorie est : l'humilité est la seule manière de réaliser cette norme. À moins que vous vous apportiez avalez au niveau de d'autres et montrez l'empathie et souci, vous ne le recevrez jamais dans le retour.

Les humains sont des espèces en soi égoïstes.

Je n'ai pas voulu finir ceci sur une note négative ainsi je dirai que n'importe comment beaucoup de théories sont dehors là, nous ne saurons jamais leur vérité. Une théorie est une théorie, il peut être défaite. Oui défait. Oui je veux défaire ma propre théorie,

Una teoría…
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Tengo una teoría… va poco algo similar.

Del amanecer del tiempo a esta misma hora la población humana está en una lucha constante para pertenecer. Tenemos la necesidad humanistic de sentir a esa por lo menos una persona en alguna parte en cuidados de este mundo sobre nosotros tanto como cuidamos sobre ellos.

Formamos un arsenal interminable de relaciones que esperan venir tan cerca como sea posible a este ideal. La unión, probablemente una de las maneras aparentemente más cercanas de alcanzar este ideal ha demostrado a menudo ser fracasada; ninguna necesidad de indicar la estadística detrás de este hecho triste. ¿Honesto, encontraremos siempre a alguien que cuida sobre nosotros y nos ama verdad tanto como se aman? Conjeturo que aquí es adonde viene la confianza adentro, y esperanza.

Es evidente: esta lucha humanistic (necesidad) para el afecto y la preocupación mutuos ha impregnado nuestra existencia y está detrás de formación de la relación. Cría a menudo la competición y la última derrota (en el conclusión de la relación o el aflojamiento de lazos) cuando la duda temida camina en el cuadro. Por ejemplo, si usted forjara una nueva amistad y usted exploró activamente hacia fuera todas las opciones que intentaban encontrar a la persona que dedicaría dispuesto tanta hora a usted como usted a ellos y usted encuentran a candidato. Durante la relación viene inevitable un punto de la vulnerabilidad. Esto se manifiesta en varias formas como cada uno lucha contra igualdad y acuerdo mutuo y como tal, duda que cualquier persona difiere.

La cosa triste está, aparte de su familia (?)¿, voluntad que usted sabe o que pueda siempre probar que la persona usted considera para estar su “más cercano” realmente siente igual sobre usted? ¿O podía sentir siempre igual? ¿La pregunta aquí somos, en qué medida cuidamos solamente sobre nosotros mismos? Me asusta para pensar que no importa quién satisfacemos en esta tierra, esta igualdad mutua puede nunca ser alcanzada. Si se alcanza, puede ser solamente por un momento efímero.

Cada uno desea agarrar el momento del *that* con la persona del *that* para mientras posiblemente poder, haciendo ese momento duren un curso de la vida. ¿En el extremo, la vida es solamente un momento efímero, así que no importa cómo es largo usted alcanzó ese estándar, el aferrarse a ese momento está esencialmente por siempre, que está contando? Entonces hay la manera fácil: No se preocupe de él. Su mente es la única cosa que puede decirle que no exista. Como la cotización famosa, “en vida existe nada bueno ni malo, sólo la mente lo hace tan”. Quisiera modificarme: “En vida y relaciones existe ninguna igualdad y desigualdad, sólo la mente la hace tan.”

Si usted nunca ha tenido esa sensación, su probablemente gusto el otro 95% de la población. Pienso que es el motivo subyacente a mi teoría: la humildad es la única manera de alcanzar este estándar. A menos que usted se traiga trague al nivel de otros y demuestre empathy y preocupación, usted nunca la recibirá en vuelta.

Los seres humanos son especies intrínsecamente egoístas.

No deseé terminar esto en una nota negativa así que diré que no importa cómo muchas teorías están hacia fuera allí, nunca sabremos su verdad. Una teoría es una teoría, él puede ser derrotada. Derrotado sí. Deseo sí derrotar mi propia teoría,

Una teoria…
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Ho una teoria… va poco qualcosa di simile.

Dall'alba di tempo a questa ora stessa la popolazione umana è in una lotta costante per appartenere. Abbiamo la necessità humanistic di ritenere quella almeno una persona in qualche luogo nelle cure di questo mondo circa noi tanto come ci preoccupiamo per loro.

Formiamo un allineamento senza fine dei rapporti che speriamo di venire vicino come possibile a questo ideale. L'unione, probabilmente una dei sensi apparentemente più vicini realizzare questo ideale è risultato spesso essere infruttuosa; nessuna necessità di dichiarare le statistiche dietro questo fatto triste. Onestamente, troveremo mai qualcuno che allineare si preoccupi per noi e li ami tanto come si amano? Indovino che questo è dove la fiducia entra e speranza.

È apparente: questa lotta humanistic (bisogno) per affetto e preoccupazione reciproci ha pervaso la nostra esistenza ed è dietro formazione di rapporto. Alleva spesso la concorrenza e l'ultima sconfitta (nella conclusione del rapporto o nell'allentamento dei legami) quando il dubbio temuto fa un passo nell'immagine. Per esempio, se doveste forgiare una nuova amicizia ed attivamente avete esplorato fuori tutte le opzioni che provano a trovare la persona che dedicherebbe disposto tan tempo a voi come voi a loro e voi trovate il candidato. Durante il rapporto viene inevitabilmente un punto della vulnerabilità. Ciò si manifesta in varie forme mentre tutta lotta contro uguaglianza e l'accordo reciproco e come tali, dubita di che chiunque altrimenti rinvia.

La cosa triste è, oltre alla vostra famiglia (?), volontà che mai conoscete o che potete dimostrare che la persona considerare come il vostro “più vicino„ realmente gli ritiene lo stesso circa? O ha potuto ritenere mai lo stesso? La domanda qui siamo, in che misura soltanto ci preoccupiamo per noi stessi? Lo spaventa per pensare che chiunque veniamo a contatto di su questa terra, questa uguaglianza reciproca non possa mai essere raggiunta. Se è raggiunto, può avere luogo soltanto per un momento momentaneo.

Tutto desidera afferrare il momento del *that* con la persona del *that* per finchè possibilmente latta, facente quel momento durano un corso della vita. Alla fine, la vita è soltanto un momento momentaneo, in modo da non importa come lungo avete conseguito quel risultato, la tenuta sopra a quel momento è per sempre essenzialmente, che sta contando? Allora ci è il senso facile: Non si preoccupi a questo proposito. La vostra mente è l'unica cosa che può dirgli che non esista. Come la citazione famosa, “nella vita esiste niente di buon né difettoso, solo la mente lo fa così„. Vorrei modificare: “Nella vita e nei rapporti esiste nessun uguaglianza e diseguaglianza, solo la mente la fa così.„

Se non avete avuti mai quella sensibilità, il vostro probabilmente simile l'altro 95% della popolazione. Penso che il motivo di fondo alla mia teoria sia: il humility è l'unico senso conseguire questo risultato. A meno che vi portiate vi scolate al livello di altri e mostrate empathy e preoccupazione, non la riceverete mai nel ritorno.

Gli esseri umani sono lle specie inerentemente egoiste.

Non ho desiderato concludere questo su una nota negativa in modo da dirò che non importa come molte teorie sono fuori là, non conosceremo mai la loro verità. Una teoria è una teoria, esso può essere sconfitta. Sì sconfitto. Sì desidero sconfiggere la mia propria teoria,

Eine Theorie…
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Ich habe eine Theorie… es geht wenig etwas ähnliches.

Von der Dämmerung der Zeit zu dieser Stunde ist die menschliche Bevölkerung in einem konstanten Kampf für das Gehören. Wir haben die humanistische Notwendigkeit zu glauben, daß diese mindestens eine Person irgendwo in den diese Weltobacht über uns, uns soviel wie, das wir für sie interessieren.

Wir bilden eine immerwährende Reihe Verhältnisse hoffend, so nahe zu kommen, wie möglich zu diesem idealen. Verbindung, vermutlich eine der scheinbar nähsten Weisen, dieses ideale zu erzielen ist häufig erfolglos gewesen; keine Notwendigkeit, die Statistiken hinter dieser traurigen Tatsache anzugeben. Ehrlich finden wir überhaupt jemand, das sich wirklich für uns interessiert und uns liebt, sich soviel wie, das sie lieben? Ich schätze, daß dieses, wohin Vertrauen hereinkommt, und Hoffnung ist.

Es ist offensichtlich: dieser humanistische Kampf (Notwendigkeit) für gegenseitige Neigung und Interesse hat unser Bestehen durchdrungen und hinter Verhältnis-Anordnung ist. Es züchtet häufig Konkurrenz und entscheidende Niederlage (im Ende des Verhältnisses oder im Lösen der Riegel) wenn gefürchteter Zweifel in die Abbildung tritt. Zum Beispiel wenn Sie eine neue Freundschaft schmieden sollten und Sie kundschafteten aktiv heraus alle Wahlen, die versuchen, die Person zu finden, die bereitwillig sich so viel Zeit Ihnen widmen würde, wie Sie zu ihnen und Sie den Anwärter finden. Während des Verhältnisses kommt unvermeidlich ein Punkt von Verwundbarkeit. Dieses verkündet sich in den verschiedenen Formen, während jeder gegen Gleichheit und gegenseitige übereinstimmung und als solcher kämpft, zweifelt, daß jedermann sonst aufschiebt.

Die traurige Sache ist, abgesehen von Ihrer Familie (?), prüft Wille, den Sie überhaupt kennen, oder, daß die Person Sie betrachten, um Ihr „nähstes“ zu sein wirklich, dem selben über Sie glaubt? Oder konnte dem selben überhaupt glauben? Die Frage hier, in welchem Ausmass sind wir uns interessieren nur für uns selbst? Es erschrickt mich, um zu denken, daß, egal wer wir auf dieser Masse treffen, diese gegenseitige Gleichheit nie erreicht werden kann. Wenn es erreicht wird, kann es nur während eines flüchtigen Momentes sein.

Jeder möchte *that* Moment mit *that* Person für fassen, solange sie vielleicht die Dose, diesen Moment bildend eine Lebenszeit dauern. Im Ende ist das Leben nur ein flüchtiger Moment, also, egal wie lang Sie dieses Standard erzielten, an halten zu diesem Moment ist im Wesentlichen für immer, der zählt? Dann gibt es die einfache Weise: Sorgen Sie nicht sich um es. Ihr Verstand ist die einzige Sache, die Ihnen erklären kann, daß sie nicht besteht. Als der berühmte Anführungsstrich „im Leben besteht gutes noch schlechtes nichts, nur der Verstand es so bildet“. Ich möchte ändern: „Im Leben und in den Verhältnissen besteht keine Gleichheit und Verschiedenheit, nur der Verstand bildet sie so.“

Wenn Sie nie dieses Gefühl gehabt haben, Ihr vermutlich Gleiches das andere 95% der Bevölkerung. Ich denke, daß das zugrundeliegende Motiv zu meiner Theorie ist: Bescheidenheit ist die einzige Weise, diesen Standard zu erzielen. Es sei denn Sie niederwerfen zum Niveau von anderen und zeigen empathy sich holen und Interesse, empfangen Sie es nie in der Rückkehr.

Menschen sind in sich selbst egoistischen Sorten.

Ich wollte nicht dieses auf einer negativen Anmerkung beenden, also sage ich, daß, egal wie viele Theorien heraus dort sind, wir nie ihre Wahrheit kennen. Eine Theorie ist eine Theorie, es kann besiegt werden. Ja besiegt. Ja möchte ich meine eigene Theorie besiegen,

Uma teoria…
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Eu tenho uma teoria… vai um pouco qualquer outra coisa semelhante.

Do alvorecer do tempo a esta hora very a população humana está em um esforço constante para pertencer. Nós temos a necessidade humanistic sentir pelo menos essa uma pessoa em algum lugar em cuidados deste mundo sobre nós tanto quanto nós nos importamos com eles.

Nós damos forma a uma disposição never-ending dos relacionamentos que esperamos vir tão perto como possível a este ideal. A união, provavelmente uma das maneiras seemingly as mais próximas conseguir este ideal provou frequentemente ser mal sucedida; nenhuma necessidade indicar os statistics atrás deste fato sad. Honesta, nós encontraremos sempre alguém que verdadeiramente se importa com nós e se ama nos tanto quanto se amam? Eu suponho que este é o lugar aonde a confiança vem dentro, e esperança.

É aparente: este esforço humanistic (necessidade) para a afeição e o interesse mútuos permeated nossa existência e é atrás da formação do relacionamento. Produz frequentemente a competição e a derrota final (no ending do relacionamento ou em afrouxar dos laços) quando a dúvida temida pisa no retrato. Por exemplo, se você devesse forjar um friendship novo e você scouted ativamente para fora todas as opções que tentam encontrar a pessoa que lhe devotaria disposta tanta hora como você a eles e você encontram o candidato. Durante o relacionamento vem inevitàvel um ponto do vulnerability. Isto manifesta-se em vários formulários enquanto todos se esforça de encontro à igualdade e ao acordo mútuo e como esta'n, duvida que qualquer um adía mais.

A coisa sad é, aparte de sua família (?), a vontade que você sabe sempre ou prova que a pessoa você considera para ser seu “o mais próximo” sente realmente o mesmo sobre você? Ou podia sempre sentir o mesmo? A pergunta aqui somos, a que extensão nós importamo-nos somente com nos? Scares me para pensar de que não importa quem nós nos encontramos com nesta terra, esta igualdade mútua pode nunca ser alcançada. Se for alcançado, pode realizar-se somente por um momento fleeting.

Todos quer agarrar o momento do *that* com a pessoa do *that* para contanto que possivelmente lata, fazendo esse momento durarem uma vida. Na extremidade, a vida é somente um momento fleeting, assim que não importa como longo você conseguiu esse padrão, prender sobre a esse momento é essencialmente para sempre, que está contando? Então há a maneira fácil: Não se preocupe sobre ele. Sua mente é a única coisa que pode o dizer que não existe. Como as citações famosas, “na vida existe nada bom nem mau, only a mente o faz assim”. Eu gostaria de modificar: “Na vida e nos relacionamentos existe nenhuns igualdade e desigualdade, only a mente o faz assim.”

Se você nunca tiver esse sentimento, seu provavelmente gosto a outro 95% da população. Eu penso que o motriz subjacente a minha teoria é: o humility é a única maneira conseguir este padrão. A menos que você se trouxer yourself tragar ao nível de outro e mostrar empathy e interesse, você nunca recebê-lo-á no retorno.

Os seres humanos são umas espécies inerente selfish.

Eu não quis terminar este em uma nota negativa assim que eu direi que não importa como muitas teorias estão para fora lá, nós nunca saberemos sua verdade. Uma teoria é uma teoria, ele pode ser derrotada. Derrotado sim. Sim eu quero derrotar minha própria teoria,

En teori…,
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Jag har en teori…, det går lite något något liknande detta.

Från gryningen av tid till denna very timme är människabefolkningen i en konstant ansträngning för att höra hemma. Vi har den humanistiska behovskänselförnimmelsen som åtminstone en person någonstans i denna värld att bry sig om oss så mycket, som vi att bry sig om dem.

Vi bildar en evig samling av förhållanden som hoppas för att komma så tätt som möjlighet till detta ideal. Förbindelse antagligen en av den seemingly mest nära vägen att uppnå detta ideal har ofta bevisat att vara mislyckad; inget behov att påstå statistiken bak detta ledsna faktum. Honestly ska finner vi någonsin någon som att bry sig om oss och älskar riktigt oss så mycket, som de älskar sig? Jag gissar denna är, var förtroende kommer in, och hopp.

Det är påtagligt: denna humanistiska ansträngning (behov) för ömsesidigt affektion och bekymmer har genomsyrat vår existens och är bak förhållandebildande. Det föder upp ofta konkurrens och ultimat nederlag (i ändelsen av förhållandet eller lossa av ties) när fruktat tvivel kliver in i föreställa. För anföra som exempel, om du skulle förfalska ett nytt kamratskap, och du spanade aktivt ut alla prövas alternativ för att finna personen som skulle ägnar gärna så mycket tid till dig, som du till dem och du finner kandidaten. Under förhållandet kommer det oundvikligen en peka av sårbarhet. Detta bildar godsspecifikationer sig själv i olikt som alla kämpar mot jämställdhet och ömsesidigt fördrag och, som sådan, tvivlar någon uppskjuter annars.

Det ledsna tinget är, frånsett din familj (?), ska dig vet eller bevisar någonsin att personen som du betraktar för att vara dina ”mest nära” egentligen känselförnimmelser samma om dig? Eller någonsin kunde känselförnimmelsen samma? Ifrågasätta här, i vilken mån är vi att bry sig endast om oss själva? Det skrämmer mig till funderare som ingen materia, som vi möter på denna jord, denna ömsesidiga jämställdhet kan aldrig nås. Om det nås, kan det äga rum endast för ett flyktigt ögonblick.

Alla önskar till fattningsförmåga*that*ögonblicket med *that*personen för så länge som dem eventuellt canen, danande den ögonblicksjumbo en livstid. Slutligen är liv endast ett flyktigt ögonblick, så ingen materia hur långt du uppnådde att standart, innehav på till det ögonblick är i grunden för evigt, som räknar? Därefter finns det det lätt långt: Oroa inte om det. Ditt vara besvärad är det enda tinget som kan berätta dig att det inte finns. Som det berömda citationstecknet ”i liv finns det ingenting som är bra, nor dåligan, only vara besvärad gör den så”. Jag skulle något liknande för att ändra: ”I liv och förhållanden finns det ingen jämställdhet och ojämlikhet, only vara besvärad gör den så.”,

Om du har aldrig haft den känsla, din antagligen något liknande den annan 95%en av befolkningen. Funderare I den bakomliggande bevekelsegrunden till min teori är: ödmjukhet är det enda långt som uppnår detta som är standart. Besegra till det jämnt av andra och visa inlevelsen, om inte du kommer med sig, och bekymmer, ska du mottar aldrig det i retur.

Människor är naturligt självisk art.

Jag önskade inte att avsluta denna på en negation noterar, så jag ska något att säga som ingen materia hur många teorier är ut där, oss ska vet aldrig deras sanning. En teori är en teori, det kan besegras. Ja besegrat. Ja önskar jag att besegra min egna teori,

Теория…
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Я имею теорию… оно идет немного что-нибудь подобное.

От рассвета времени к этому очень часу людская населенность находится в постоянн схватке для принадлежать. Мы имеем humanistic потребность чувствовать ту по крайней мере одну персону где-то в внимательностях этого мира о нас как очень по мере того как мы заботим о их.

Мы формируем never-ending блок отношений надеясь прийти как можно ближе к это идеально. Замужество, вероятно одна из seemingly самых близких дорог достигнуть это идеально часто доказывало быть неудачно; отсутствие потребности заявить статистик за этим унылым фактом. Честно, мы всегда будем находить кто-то которое поистине заботит о нас и любит нас как очень по мере того как они любят? Я угадываю это куда доверие приходит внутри, и упование.

Оно явно: эта humanistic схватка (потребность) для взаимных affection и заботы проникала наше существование и за образованием отношения. Оно часто разводит конкуренцию и предельное поражение (в законцовке отношения или отпускать связей) когда dreaded сомнение шагнет в изображение. For instance, если вы должны были выковать новое приятельство и, то вы активно scouted вне все варианты пытаясь найти персону которая охотно готово посвятила бы как много время к вам по мере того как вы к им и вы находите выбранный. Во время отношения неизбежно приходит пункт уязвимости. Это обнародует в различных формах по мере того как каждое борется против равности и взаимного согласия и как такие, сомневается любое еще откладывает.

Унылая вещь, отдельно от вашей семьи (?), воля, котор вы всегда знаете или доказала что персона вы рассматриваете для того чтобы быть ваши «самыми близкими» реально чувствует эти же о вас? Или был в состоянии всегда чувствовать эти же? Вопрос здесь, to what extent мы только заботим о себе? Оно пугает меня для того чтобы думать что no matter who мы встречаем на этой земле, эта взаимная равность не может никогда достигаться. Если оно достигается, то оно может быть только на мимолетный момент.

Каждое хочет схватить момент *that* с персоной *that* для покуда они по возможности чонсервная банка, делая тот момент продолжают продолжительность жизни. В конце, жизнь только мимолетным моментом, поэтому no matter how длиной вы достигли то стандартного, держать дальше к тому моменту необходимо forever, который подсчитывает? После этого будет легкая дорога: Не потревожьтесь о ем. Вашим разумом будет единственная вещь может сказать вас она не существует. Как известный quote, «в жизни не существует ничего хорошее ни плохое, только разум делает его так». Я хотел был бы доработать: «В жизни и отношениях существует никакие равность и неравноправность, только разум делает ее так.»

Если вы никогда не имели то ощупывание, то ваше вероятно подобие другое 95% из населенности. Я думаю основной повод к моей теории является следующим: humility будет единственной дорогой достигнуть этого стандарта. Если вы не принести вплоть до уровень других и показываете empathy и заботу, вы никогда не будете получать ее в возвращении.

Люди будут своиственно шкурными видами.

Я не хотел закончить это на отрицательном примечании поэтому я скажу что no matter how много теорий вне там, мы никогда не будем знать их правду. Теории будет теория, оно можно нанести поражение. Да нанесено поражение. Да я хочу нанести поражение моей собственной теории,

Een theorie…
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Ik heb een theorie… het gaat een weinig iets in die aard.

Van de dageraad van tijd aan dit eigenlijke uur is de menselijke bevolking in een constante strijd voor het behoren. Wij hebben de humanistic behoefte om van mening te zijn dat minstens één persoon ergens in deze wereld om ons zo veel geeft aangezien wij om hen geven.

Wij vormen een eeuwigdurende serie van verhoudingen hopend zo dicht mogelijk te komen aan dit ideal. Huwelijk, waarschijnlijk één van de schijnbaar dichtste manieren is om dit ideal te bereiken vaak niet succesvol gebleken te zijn; geen behoefte om de statistieken achter dit droevige feit te verklaren. Eerlijk, zullen wij ooit iemand vinden wie echt om ons geeft en van ons zo veel houdt aangezien zij zich van houden? Ik veronderstel dit is waar het vertrouwen, en hoop binnen komt.

Het is duidelijk: deze humanistic strijd (behoefte) voor wederzijdse affectie en zorg heeft ons bestaan doordrongen en achter verhoudingsvorming geweest. Het kweekt vaak de concurrentie en uiteindelijke nederlaag (in het einde van de verhouding of het losmaken van banden) wanneer gevreesde twijfelstappen in het beeld. Bijvoorbeeld, als u een nieuwe vriendschap moest smeden en u verkende actief uit alle opties proberend om de persoon te vinden die zo veel tijd aan u gewillig zou wijden aangezien u aan hen en u de kandidaat vindt. Tijdens de verhouding komt er onvermijdelijk een punt van kwetsbaarheid. Dit komt in diverse vormen tot uiting aangezien iedereen tegen gelijkheid en wederzijdse overeenstemming en als dusdanig, worstelt betwijfelt iedereen anders uitstelt.

Het droevige ding is, behalve uw familie (?), zult zult u weten of ooit dat de persoon u om uw „het dichtst kunnen bewijzen“ nadenkt te zijn werkelijk het zelfde over u voelt? Of kon het zelfde ooit voelen? De vraag hier, in welke mate zijn geven wij slechts om ons? Het doet schrikken me om dat om het even wie te denken dat wij op deze aarde hebben ontmoet, kan deze wederzijdse gelijkheid nooit worden bereikt. Als het wordt bereikt, kan het slechts voor een vluchtig ogenblik zijn.

Iedereen wil *that* ogenblik met *that*persoon begrijpen zolang zij misschien kunnen, het laatst makend tot dat ogenblik een leven. Uiteindelijk, is het leven slechts een vluchtig ogenblik, zo geen kwestie hoe u lang die norm bereikte, is het houden op dat ogenblik hoofdzakelijk voor altijd, dat telt? Dan is er de gemakkelijke manier: Me maak niet over het ongerust. Uw mening is het enige ding dat u kan vertellen het niet bestaat. Aangezien het beroemde citaat, „in het leven er goed noch slecht niets bestaan, slechts maakt de mening het zo“. Ik zou me willen wijzigen: „In het leven en verhoudingen er bestaat geen gelijkheid en de ongelijkheid, slechts de mening maakt zo het.“

Als u nooit dat het voelen hebt gehad, uw waarschijnlijk als andere 95% van de bevolking. Ik denk onderliggende beweging veroorzakend aan mijn theorie is: de nederigheid is de enige manier om deze norm te bereiken. Tenzij u zich op het niveau van anderen verlaagt en empathy en zorg toont, zult u het nooit in ruil daarvoor ontvangen.

De mensen zijn een inherent egoïstische soort.

Ik wilde niet dit op een negatieve nota beëindigen zodat zal ik zeggen dat geen kwestie hoeveel theorieën daar zijn, wij nooit hun waarheid zullen kennen. Een theorie is een theorie, kan het worden verslagen. Ja verslagen. Ja wil ik mijn eigen theorie verslaan,

نظرية…
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
أنا أتلقّى نظرية… هو يذهب قليلا [سمثينغ ليك ثيس].

من الفجر الوقت إلى هذا ساعة جدّا الالسّكان إنسانيّة في كفاح ثابتة ل ينتسب. نحن نتلقّى الحاجة [هومنيستيك] أن يشعر أنّ على الأقلّ واحدة شخص في مكان ما في هذا عالم عنايات حول نا مثل كثير بما أنّ يهتمّ نحن حول هم.

نحن نشكّل صف [نفر-ندينغ] علاقات يأمل أن يأتي مثل قريبا بما أنّ يمكن إلى هذا مثاليّة. يبرهن زواج, على الأرجح واحدة من الطرق قريبة على ما يبدو أن يحقّق هذا مثاليّة يتلقّى غالبا أن يكون فاشلة; ما من حاجة أن يفيد الإحصائيّة خلف هذا حقيقة حزينة. بنزاهة, نحن في أيّ وقت سنجد أحد ما الذي حقّا يهتمّ حول نا ويحبّنا مثل كثير بما أنّ يحبّبنفسي هم? أنا أخمّن هذا حيث ثقة يأتي داخل, وأمل.

هو ظاهرة: قد نفذ هذا كفاح [هومنيستيك] (حاجة) لمتبادلة عاطفة واهتمام وجودنا وخلف علاقة تشكيل. هو غالبا يتوالد منافسة وهزيمة نهائيّة (في النهاية من العلاقة أو ال يرخي من روابط) عندما يخطو يخشى شك داخل الصورة. [فور ينستنس], إن أنت كنت أن يشكّل صداقة جديدة واستكشف أنت بنشاط خارجا [ألّ ث] خيارات يحاول أن يجد الشخص أنّ طوعيّا كرّس مثل كثير وقت إلى أنت بما أنّ أنت إلى هم وأنت تجد المرشح. أثناء العلاقة يأتي هناك حتميّا نقطة الجروحية. هذا يبديبنفسي في أشكال مختلفة بما أنّ كلّ شخص يكافح ضدّ حالة تساو وإتفاق متبادلة وبما أنّ مثل هذا, يشكّ يؤجّل أيّ شخص وإلّا.

الشيء حزينة, [أبرت فروم] أسرتك (?), إرادة أنت في أيّ وقت تعرف أو يكون يمكن أن يبرهن أنّ يشعر الشخص أنت تعتبر أن يكون ك "قريبة" حقّا ال نفس حول أنت? أو استطاع في أيّ وقت شعرت ال نفس? السؤال هنا نكون, [تو وهت إكستنت] نحن فقط يهتمّ حول بنفسي? هو يخيفني أن يفكّر أنّ [نو متّر وهو] يلتقي نحن على هذا أرض, هذا حالة تساو متبادلة يمكن أبدا كنت بلغت. إن هو يكون بلغت, هو يمكن كنت فقط لعزم زائلة.

كلّ شخص يريد أن يمسك [ثت] عزم مع [ثت] شخص ل [أس لونغ س] يدوم هم من المحتمل علبة, يجعل أنّ عزم متوسّط عمر. في النهاية, حياة فقط عزم زائلة, لذلك [نو متّر هوو] طويلة حقّق أنت أنّ معياريّة, يمسك فوق إلى أنّ عزم أساسا دائما, الذي يكون يعدّ? بعد ذلك هناك ال يتيح طريق: لا يقلق حول هو. عقلك الشيء وحيدة أنّ يستطيع قلت أنت لا يتواجد هو. كالإقتباس مشهورة, "في حياة يتواجد هناك لاشيء جيّدة ولا سيّئة, إلاّ أنّ العقل يجعل هو هكذا". أنا أحبّت أن يعدّل: "في حياة وعلاقات يتواجد هناك ما من حالة تساو وتباين, إلاّ أنّ العقل يجعل هو هكذا."

إن أنت يتلقّى أبدا تتلقّى أنّ إحساس, ك على الأرجح رغبة الأخرى 95% من الالسّكان. أنا أفكّر الدافع ضمنيّة إلى نظريتي: تواضع الطريق وحيد أن يحقّق هذا معيار. ما لم أنت تحضربنفسي ينزل إلى المستوى من أخرى ويبدي [إمبثي] واهتمام, سيستلم أنت أبدا هو في عودة.

أناس نوع أنانيّة جوهريّا.

أنا لم أرد أن ينهي هذا على بطاقة سلبيّة لذلك سيقول أنا أنّ [نو متّر هوو] كثير نظريات خارجا هناك, نحن أبدا سنعرف حقيقتهم. نظرية نظرية, هو يستطيع كنت هزمت. نعم يهزم. نعم يريد أنا أن يهزم ي خاصّة نظرية,