This happiness pains me when you can't feel it too. I'm stuck in a moment where all I want to do is make you feel what I feel. Today was amazing, one of those days when nothing particularly special happens yet you know that somehow it's going to. But wait, something special happened, at least in my eyes. I know you can't see through my eyes, but sometimes I wish you could. It started a few years back. In hindsight you see things in a different light; growing up makes you do that too I guess. I needed to tell them something. It was always in the back of my mind and I never let them know. I don't think I knew it was affecting me at some sub-conscious level, nothing I was willing to admit at least. Time changes everything though. I was stuck in my own point of view. I don't know if it ever would've changed if I didn't have the 'moment of bravery' that affected everything. I needed them in my life. They needed to know. The course of history altered when I came to that realization. So I wrote what I felt. I missed them and I know you are probably feeling the cheesiness, this-has-been-done-before-its-not-special line coming to mind but not really, it's not like that. Face value isn't everything. Normally my writing comes at a more philosophical level, but not tonight. Point blank, this is not about facades. I know my capabilities in some aspects, and am realizing them in others. That's what we all do, what are the 20-somethings for anyways? The cool thing is, I didn't do this on my own. I watched and observed someone else do the same for me. It was an eye opener. There is a core to all of us and unless we leave that open to others, particularly those who live by our side, it will never be realized. I always say I don't know why I write things, but I think I may have grasped that notion tonight. I generally write when emotions come into the picture or strong senses of self that I'm still discovering. I guess you could say it's to learn my own potential, but my reasoning is not important. I mostly write because somehow I hope that in sharing I might do the same as others continuously do for me. So you could call this a monologue. I'm trying not to think too much because that inevitably messes things up. Last night, when I did what I did, it didn't take much thought or effort. Just the opposite and too real to deny. Me going off on a little tangent begins here: I think life has too many parallels for my liking. Off- centered thought you say? I mean, thinking too much, thinking to little, it hurts you in the end: such are the extremes of anything. Taking things too far or not far enough, how will you ever know? Who defined the perfect balance anyways? Does it even exist? Caring too much, caring too little, I guess it's personal flavor coming through. End tangent. I have lots of amazing people in my life and I make room for more. I don't know how I got this lucky but I have a little suspicion. The minute the guard comes down and you let someone else score for a change, they'll be the one leading you to victory soon enough. What's winning in the end if all it does is make others a loser. How cliche baby, haha. Well it is winning and I love winning but I mean, taking all the glory's not fun all of the time. It's stigmatized and socialized to be that way. So while this seems very face value and straightforward, I sometimes like to speak in metaphor, this piece is not exempt. Hopefully you've discerned the good and will forget the iffy. I don't expect anyone to try to read my mind, especially as raw as it's coming tonight. So it's getting late, i have to work early and part of me is feeling as though I wasted a good 20 minutes, my better half feels otherwise. So ignore the mumble jumble, ignore my punctuation errors, even ignore my uncapitalized i's. In the grand scheme of things, it doesn't matter. Please don't ignore the words behind my words. Well, unless you can't relate and I've bored you to the tee. I would say I'm sorry, but I can't lie, I'm not sorry if you read this.

Je ne suis pas désolé si vous lisez ceci
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Ce bonheur me fait souffrir quand vous ne pouvez pas le sentir aussi. Il est comme je suis coincé dans un moment où tout que je veux faire est de te faire la sensation ce qui me sens je. Aujourd'hui était étonnant, un de jours où rien particulièrement spécial ne se produit pourtant vous savez que de façon ou d'autre il va à. Mais attente, quelque chose de produit spécial, au moins dans mes yeux. Je sais vous ne pouvez pas voir par mes yeux, mais parfois je souhaite que vous pourriez. Il a mis en marche le dos de quelques années maintenant. Rétrospectivement vous voyez des choses dans une lumière différente ; la croissance vers le haut des marques toi font que trop je devine. J'ai dû leur dire quelque chose. Il était toujours dans le dos de mon esprit et je ne les ai jamais faits savoir. Je ne pense pas même j'ai su il m'affectait à un certain niveau subconscient, rien que j'étais disposé à admettre que je devine. Temps change tout cependant. J'ai été coincé dans mon propre point de vue. Je ne sais pas s'il jamais aurait changé si je n'avais pas qui le « moment du courage » qui a affecté tout. J'ai eu besoin de eux dans ma vie. Ils ont dû savoir. Le cours de l'histoire changé quand je suis venu à la réalisation et ai écrit ce que me suis senti je. Je les aime et je sais que vous sentez probablement le cheesiness, la ligne ce-avoir-être-faire-avant-son-non-spéciale venant à l'esprit et la tout mais pas vraiment. Il n'est pas comme celui. La valeur nominale n'est pas tout. Normalement mon écriture vient à un niveau plus philosophique mais pas ce soir. Blanc de point. Ce n'est pas au sujet des façades. Je sais mes possibilités dans quelques aspects, et AM les réalisant dans d'autres. Nous tous sommes ou avons, ce qui sont les 20 somethings pour de toute façon. La chose fraîche est, je n'a pas fait ceci sur mes propres. J'ai observé et ai observé quelqu'un d'autre faire la même chose pour moi. C'était un ouvreur d'oeil. Il y a un noyau à tous les nous et à moins que nous laissions cela dehors à d'autres, en particulier ceux que nous choisissons de vivre à côté de notre côté, on ne le réalisera jamais. Je dis toujours je ne sais pas pourquoi j'écris des choses, mais je pense que j'ai pu avoir saisi la notion. J'écris généralement quand les émotions héritent l'image ou les sens forts de l'individu que je découvre toujours. Je devine vous pourriez dire qu'il est d'apprendre mon propre potentiel, mais la raison n'est pas importante. J'écris la plupart du temps parce que de façon ou d'autre j'espère que dans le partage moi pourrait faire la même chose pour quelqu'un d'autre que d'autres font sans interruption pour moi. Ainsi je devine que vous pourriez appeler ceci un monologue. J'essaye de ne pas penser à beaucoup ici parce que cela salit inévitablement des choses vers le haut. La nuit passée quand j'ai fait ce que j'ai fait, il n'a pas pris beaucoup de pensée, ou effort, que je me rendais compte d'au moins. Sur une tangente commençant encore ici : Je pense que la vie a trop de parallèles pour mon aimer. Outre de la pensée centrée vous dites ? Je veux dire, pensant trop, pensant à peu, il vous blesse à la fin : telles sont les extrémités de quelque chose que je devine. Prenant des choses trop loin ou pas loin assez, comment saurez-vous jamais ? Qui a défini l'équilibre parfait de toute façon et le fait existe même ? S'inquiétant trop, s'inquiétant trop peu, je devine que c'est saveur personnelle venant à travers. Tangente de fin. J'ai un bon nombre de gens étonnants dans ma vie et je fais de la place pour plus. Je ne sais pas j'ai obtenu ce chanceux mais j'ai un peu de soupçon. La minute la garde descend et vous laissez quelqu'un d'autre marquer pour un changement, ils serez celui vous menant à la victoire assez bientôt. Ce qui gagne à la fin si tout il est fait à d'autres un perdant. Comment le bébé de cliché, ha, puits il gagne et j'aime gagner mais je veux dire, prenant que de toute gloire pas vraiment amusement. Il a stigmatisé et a eu une vie sociale pour être de cette façon. Ainsi tandis que ceci semble très valeur nominale et franc, j'aime parfois parler dans la métaphore, ce morceau n'est pas exempt. Si tout va bien vous avez discerné le bon et oublierez l'iffy. Je ne m'attends pas à ce que n'importe qui essaye de lire mon esprit, spécialement aussi cru qu'il vient ce soir. Ainsi il obtient en retard, je dois travailler tôt et une partie de moi feutre comme si j'ai gaspillé de bonnes 20 minutes, ma meilleure moitié sentie autrement. Ignorez ainsi le pêle-mêle de marmonnement, ignorent mes erreurs de ponctuation, ignorent même le mon uncapitalized des I. Dans l'arrangement de grande des choses, il n'importe pas. Veuillez ne pas ignorer mes mots. Jaillissez à moins que vous ne puissiez pas rapporter et je vous ai ennuyé à la pièce en t. Je dirais que je suis désolé, mais je ne puisse pas me trouver, je ne sois pas désolé si vous lisez ceci.

No estoy apesadumbrado si usted lee esto
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Esta felicidad me duele cuando usted no puede sentirla también. Es como me pegan en un momento donde está hacerle lo único que deseo hacer la sensación qué me siento. Hoy era asombroso, uno de esos días en que sucede nada particularmente especial con todo usted sabe que va de alguna manera a. Pero espera, algo haber sucedido especial, por lo menos en mis ojos. Sé usted no puede ver a través de mis ojos, pero deseo a veces que usted podría. Ahora encendió la parte posteriora de algunos años. En la retrospección usted ve cosas en una diversa luz; el crecimiento encima de marcas usted hace que conjeturo también. Necesité decirles algo. Estaba siempre en la parte posteriora de mi mente y nunca los dejé saber. Incluso no pienso sabía me afectaba en un cierto nivel subconsciente, nada que estaba dispuesto a admitir que conjeturo. Tiempo cambia todo sin embargo. Me pegaron en mi propio punto de vista. No sé si habría cambiado siempre si no tenía que el “momento del valor” que afectó todo. Los necesité en mi vida. Necesitaron saber. El curso de la historia cambió cuando vine a la realización y escribió lo que me sentía. Los amo y sé que usted está sintiendo probablemente el cheesiness, la línea este-tener-ser-hacer-antes-su-no-especial que viene importar y la toda pero no realmente. No es como ése. El valor de cara no es todo. Mi escritura viene normalmente en un nivel más filosófico pero no esta noche. Espacio en blanco del punto. Esto no está sobre fachadas. Sé mis capacidades en algunos aspectos, y la realizándolas en otras. Todos somos o tenemos, cuáles son los 20 somethings para de todos modos. La cosa fresca es, yo no hizo esto en mis el propios. Miré y observé a algún otro hacer igual para mí. Era un abrelatas del ojo. Hay una base todos nosotros y a menos que dejemos eso hacia fuera a otros, particularmente los a que elijamos vivir por nuestro lado, nunca será observado. Digo siempre no sé porqué escribo cosas, pero pienso que pude haber agarrado la noción. Escribo generalmente cuando las emociones entran en el cuadro o los sentidos fuertes del uno mismo que todavía estoy descubriendo. Conjeturo usted podría decir que es aprender mi propio potencial, pero la razón no es importante. Escribo sobre todo porque espero de alguna manera que en el compartir mí pudiera hacer igual para algún otro a que otros hacen continuamente para mí. Conjeturo tan que usted podría llamar esto un monólogo. Estoy intentando no pensar a mucho aquí porque eso ensucia inevitable cosas para arriba. El ayer por la noche cuando hice lo que hice, no tomó mucho pensamiento, o esfuerzo, que estaba enterado de por lo menos. En una tangente que comienza otra vez aquí: Pienso que la vida tiene demasiados paralelos para mi tener gusto. ¿De pensamiento centrado usted dice? Significo, pensando demasiado, pensando a poco, él le lastimo en el extremo: tales son los extremos cualquier cosa que conjeturo. ¿Tomando cosas demasiado lejos o no suficientemente lejos, cómo usted sabrá siempre? ¿Quién definió el equilibrio perfecto de todos modos y lo hace incluso existe? Cuidando demasiado, cuidando demasiado poco, conjeturo que es sabor personal que viene a través. Tangente del final. Tengo porciones de gente asombrosa en mi vida y hago el sitio para más. No sé conseguí este afortunado pero tengo una poca suspicacia. El minuto el protector viene abajo y usted deja a algún otro anotar para un cambio, ellos será el que está que le conduce a la victoria pronto bastante. Qué está ganando en el extremo si lo hace todo él es hace otros a perdedor. Cómo el bebé del cliche, ha, pozo él está ganando y amo el ganar pero significo, tomando a que de toda la gloria no realmente diversión. Tiene stigmatized y socializó para ser esa manera. Tan mientras que éste se parece mismo valor de cara y directo, tengo gusto a veces de hablar en metáfora, este pedazo no soy exento. Esperanzadamente usted ha discernido el bueno y se olvidará de iffy. No espero que cualquier persona intente leer mi mente, especialmente tan cruda como está viniendo esta noche. Está consiguiendo tan tarde, tengo que trabajar temprano y parte de mí fieltro como si perdí los buenos 20 minutos, mi mitad mejor sentida de otra manera. No haga caso tan del revoltijo del refunfuño, no hacen caso de mis errores de puntuación, incluso no hacen caso de mi uncapitalized los i. En el esquema del grande de cosas, no importa. No no haga caso por favor de mis palabras. Mane a menos que usted no pueda relacionarse y le he aburrido a la te. Diría que estoy apesadumbrado, pero no puedo mentir, yo no estoy apesadumbrado si usted lee esto.

Non sono spiacente se leggete questo
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Questa felicità lo fa soffrire quando non potete ritenerli anche. È come sono attaccato in un momento dove tutto che desideri fare è di rendergli il tatto che cosa ritengo. Era stupefacente, uno di quei giorni in cui niente di particolarmente speciale accade tuttavia sapete che sta andando in qualche modo a. Ma attesa, qualche cosa di accaduto speciale, almeno nei miei occhi. So non potete vedere attraverso i miei occhi, ma a volte desidero che potreste. Ora ha iniziato di alcuni anni prima. Retrospettivamente vedete le cose ad una luce differente; crescendo sulle marche voi fa che ugualmente indovino. Ho dovuto dire loro qualcosa. Era sempre nella parte posteriore della mia mente e non li ho lasciati mai sapere. Neppure non penso abbia saputo stava interessandolo ad un certo livello subcosciente, niente sia stato disposto ad ammettere che indovino. Tempo cambia tutto comunque. Sono stato attaccato nel mio proprio punto di vista. Non so se fosse cambiato mai se non avessi che “momento di bravery„ che ha interessato tutto. Li ho avuti bisogno di nella mia vita. Hanno dovuto sapere. Il corso di storia cambiato quando sono venuto alla realizzazione ed ho scritto che cosa ho ritenuto. Li amo e so che probabilmente state ritenendo il cheesiness, la linea questo--essere-fa-prima-relativo-non-speciale che vengono alla mente ed il tutto ma non realmente. Non è come quello. Il valore nominale non è tutto. La mia scrittura viene normalmente ad un livello più filosofico ma non stasera. Spazio in bianco del punto. Ciò non è circa i facades. Conosco le mie possibilità in alcune funzioni e l'realizzante li in altri. Tutti siamo o abbiamo, che cosa sono i 20 somethings per comunque. La cosa fredda è, io non ha fatto questo sui miei propri. Ho guardato ed osservato qualcun'altro fare lo stesso per me. Era un apri dell'occhio. Ci è un nucleo a tutti noi ed a meno che lasciamo quello fuori ad altri, specialmente coloro che scegliamo vivere dal nostro lato, non sarà realizzato mai. Dico sempre non so perchè scrivo le cose, ma penso che possa afferrare la nozione. Scrivo generalmente quando le emozioni entrano nell'immagine o nei sensi forti dell'auto che ancora sto scoprendo. Indovino potreste dire che è di imparare il mio proprio potenziale, ma il motivo non è importante. Principalmente scrivo perché spero in qualche modo che ripartirsi in io potrebbe fare lo stesso per qualcun'altro come altre facciano continuamente per me. Così indovino che potreste denominare questo un monologue. Sto provando a non pensare a molto qui perché quello scompiglia inevitabilmente le cose in su. La notte scorsa quando ho fatto che cosa ho fatto, non ha preso molto pensiero, o lo sforzo, che ero informato di almeno. Su una tangente che comincia ancora qui: Penso che la vita abbia troppi paralleli per mio gradire. Fuori di pensiero concentrato dite? Significo, pensando troppo, pensando a piccolo, esso li danneggio alla fine: tali sono gli estremi di qualche cosa che indovini. Prendendo le cose troppo lontano o non lontano abbastanza, come saprete mai? Chi ha definito comunque l'equilibrio perfetto e lo fa persino esiste? Preoccupandomi troppo, preoccupandomi troppo poco, indovino che è sapore personale che viene attraverso. Tangente di conclusione. Ho lotti della gente stupefacente nella mia vita e faccio la stanza per più. Non so ho ottenuto questo fortunato ma ho un poco sospetto. Il minuto la protezione scende e lasciate qualcun'altro notare per un cambiamento, sarete quello che li conduce alla vittoria abbastanza presto. Che cosa sta vincendo alla fine se tutto esso è rende altri un perdente. Come il bambino di cliche, l'ha, pozzo esso sta vincendo ed amo vincere ma significo, prendendo che di tutto il glory non realmente divertimento. Ha stigmatized e socializzato per essere quel senso. Così mentre questo sembra molto valore nominale e diretto, a volte gradisco parlare in metafora, questa parte non sono esente. Eventualmente avete discernuto il buon e dimenticherete il iffy. Non non invitare chiunque per provare a leggere la mia mente, specialmente grezza come sta venendo stasera. Così sta ottenendo in ritardo, devo lavorare presto e parte di me feltro come se abbia sprecato buoni 20 minuti, la mia metà migliore ritenuta al contrario. Così ignori il miscuglio di mumble, ignorano i miei errori di punteggiatura, persino ignorano il mio uncapitalized le i. Nello schema del grande delle cose, non importa. Non ignori prego le mie parole. Scaturisca a meno che non possiate riferire e li ho annoiati al T. Direi che sono spiacente, ma non posso trovarmi, io non sono spiacente se leggete questo.

Ich bin nicht traurig, wenn Sie dieses lesen
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Dieses Glück schmerzt mich, wenn Sie nicht ihm auch glauben können. Es ist, wie ich in einem Moment gehaftet werde, in dem aller, den ich tun möchte, Sie, Gefühl zu bilden ist, was ich glaube. Heutiger Tag war, einer jener Tage erstaunlich, als spezieller nichts besonders geschieht, dennoch Sie wissen, daß irgendwie es zu geht. Aber Wartezeit, etwas spezielles geschehen, mindestens in meinen Augen. Ich weiß, Sie nicht durch meine Augen sehen können, aber manchmal ich wünsche, daß Sie konnten. Es stellte Rückseite einiger Jahre jetzt an. In der Nachsicht sehen Sie Sachen in einem anderen Licht; das Wachsen herauf Marken Sie tun, daß auch ich schätze. Ich mußte ihnen etwas erklären. Es war immer in der Rückseite meines Verstandes und ich informierte sie nie. Ich nicht sogar denke, ich wußte, es mich auf irgendeinem unterbewußtem Niveau, nichts beeinflußte, den ich bereit war zuzulassen, daß ich schätze. Zeit ändert alles zwar. Ich wurde in meinem eigenen Gesichtspunkt gehaftet. Ich weiß nicht, wenn es überhaupt geändert haben würde, wenn ich nicht hatte, der „Moment von Tapferkeit“, der alles beeinflußte. Ich benötigte sie in meinem Leben. Sie mußten wissen. Der Kurs der Geschichte änderte, als ich zur Realisierung kam und schrieb, was ich glaubte. Ich liebe sie und ich weiß, daß Sie vermutlich dem cheesiness, der dies-haben-sein-tun-vor-sein-nicht-speziellen Linie, die kommen, sich nicht wirklich zu kümmern und der alles aber glauben. Es ist nicht wie das. Nominalwert ist nicht alles. Normalerweise kommt mein Schreiben an einem philosophischeren Niveau aber nicht heute abend. Punktfreier raum. Dieses ist nicht über Fassaden. Ich kenne meine Fähigkeiten in einigen Aspekten, und morgens sie in anderen verwirklichend. Alle wir sind oder haben, was die 20 somethings für irgendwie sind. Die kühle Sache ist, ich tat nicht dies auf meinen Selbst. Ich paßte und beobachtete jemand anderes auf, das selbe zu tun für mich. Es war ein Auge öffner. Es gibt einen Kern zu allen uns und es sei denn wir das heraus zu anderen lassen, besonders die, die wir beschließen, durch unsere Seite zu leben, wird es nie verwirklicht. Ich sage immer, ich nicht weiß, warum ich Sachen schreibe, aber ich denke, daß ich den Begriff gefaßt haben kann. Ich schreibe im Allgemeinen, wann Gefühle in die Abbildung oder in die starken Richtungen von Selbst kommen, die ich noch entdecke. Ich schätze, Sie sagen konnten, daß es, mein eigenes Potential zu erlernen ist, aber der Grund nicht wichtig ist. Ich schreibe meistens, weil irgendwie ich hoffe, daß in das Teilen mir das selbe für jemand anderes tun konnte, das andere ununterbrochen für mich tun. So schätze ich, daß Sie dieses nennen konnten einen Monolog. Ich versuche, nicht zu viel hier zu denken, weil der unvermeidlich Sachen oben verwirrt. Gestern Abend, als ich tat, was ich tat, nahm es nicht viel Gedanken oder Bemühung, daß ich mindestens berücksichtigte. Auf einer Tangente, die wieder hier anfängt: Ich denke, daß das Leben zu viele ähnlichkeiten für mein Mögen hat. Weg von zentriertem Gedanken sagen Sie? Ich bedeute und zuviel denke und denke zu wenig, es, verletze Sie im Ende: so sind die übermaße von allem, das ich schätze. Sachen zu weit oder nicht weit genug nehmend, wie, wissen Sie überhaupt? Wer definierte die vollkommene Balance irgendwie und tut sie bestehen sogar? Zuviel interessierend, zu wenig interessierend, schätze ich, daß es das persönliche Aroma ist, das durch kommt. Ende Tangente. Ich habe Lose erstaunliche Leute in meinem Leben und ich bilde Raum für mehr. Ich kann nicht, ich dieses glückliche erhielt, aber ich ein wenig Misstrauen habe. Die Minute kommt der Schutz unten und Sie lassen jemand anderes für eine änderung zählen, sie sind das, das Sie zum Sieg bald genug führt. Was im Ende, wenn alles es, ist bilden andere einen Verlierer gewinnt. Wie Klischeebaby, ha, Brunnen es gewinnt und ich gewinnen mag, aber ich bedeute und nicht wirklich nehme den alles Ruhmes Spaß. Es hat stigmatized und gesellig war, um so zu sein. So, während dieses sehr Nominalwert und direktes scheint, mag ich manchmal in der Metapher sprechen, dieses Stück bin nicht ausgenommen. Hoffnungsvoll haben Sie das gute erkannt und werden das iffy vergessen. Ich erwarte nicht niemand, um zu versuchen, meinen Verstand zu lesen, besonders so roh, wie er heute abend kommt. So erhält es spät, muß ich früh arbeiten und Teil von mir Filz, als wenn ich gute 20 Minuten vergeudete, meine bessere Hälfte, die anders gefühlt wird. Ignorieren Sie so das Mumbledurcheinander, ignorieren meine Interpunktionsfehler, ignorieren sogar mein uncapitalized i. Im grande Entwurf von Sachen, macht es nicht aus. Bitte ignorieren Sie nicht meine Wörter. Quellen Sie hervor, es sei denn Sie nicht beziehen können und ich Sie zum T-Stück gebohrt habe. Ich würde es tut mir leid sagen, aber ich kann nicht liegen, ich bin nicht traurig, wenn Sie dieses lesen.

Eu não sou pesaroso se você ler este
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Esta felicidade causa-me dor quando você não pode a sentir demasiado. É como eu sou furado em um momento onde tudo que eu quero fazer seja lhe fazer a sensação o que eu sinto. _ hoje surpreendente, um aquele dia quando nada particular especial aconteç contudo você se que de algum modo est v. Mas espera, algo acontecido especial, pelo menos em meus olhos. Eu sei você não pode ver através de meus olhos, mas às vezes eu desejo que você poderia. Ligou a parte traseira de alguns anos agora. No hindsight você vê coisas em uma luz diferente; crescer acima dos makes você faz que demasiado eu suponho. Eu necessitei dizer-lhes algo. Estava sempre na parte traseira de minha mente e eu nunca deixei-os saber. Eu não penso mesmo eu soube me afetava em algum nível sub-conscious, nada que eu era disposto admitir que eu suponho. Tempo muda tudo though. Eu fui furado em meu próprio ponto da vista. Eu não sei se sempre mudar se eu não tiver que o “momento da bravura” que afetou tudo. Eu necessitei-os em minha vida. Necessitaram saber. O curso da história mudou quando eu vim ao realization e escreveu o que eu senti. Eu amo-os e eu sei que você está sentindo provavelmente o cheesiness, a linha este-t-est-faç-antes-seu-não-especial que vêm se ocupar não realmente e a tudo mas. Não é como aquele. O valor de cara não é tudo. Normalmente minha escrita vem em um nível mais filosófico mas não hoje à noite. Espaço em branco do ponto. Isto não é sobre facades. Eu sei minhas potencialidades em alguns aspectos, e am realizando os em outros. Nós todos somos ou temos, o que são os 20 somethings para de qualquer maneira. A coisa fresca é, mim não fêz isto no meus próprios. Eu prestei atenção e observei a alguma outra pessoa fazer o mesmo para mim. Era um opener do olho. Há um núcleo a todos nós e a menos que nós deixarmos aquele para fora a outro, particularmente aqueles que nós escolhemos viver por nosso lado, nunca realizar-se-á. Eu digo sempre eu não sei porque eu escrevo coisas, mas eu penso que eu posso ter agarrado a noção. Eu escrevo geralmente quando as emoções vêm no retrato ou nos sentidos fortes do self que eu estou descobrindo ainda. Eu suponho você poderia dizer que é aprender meu próprio potencial, mas a razão não é importante. Eu escrevo na maior parte porque de algum modo eu espero que compartilhar no mim possa fazer o mesmo para alguma outra pessoa como outro faz continuamente para mim. Assim eu suponho que você poderia chamar este um monologue. Eu estou tentando não pensar aqui a muito porque aquele messes inevitàvel coisas acima. A última noite quando eu fiz o que eu fiz, não fêz exame de muito pensamento, ou de esforço, que eu estava ciente de pelo menos. Em um tangent que começa outra vez aqui: Eu penso que a vida tem paralelas demais para meu gostar. Fora do pensamento centrado você diz? Eu significo, pensando demasiado, pensando a pouco, ele firo-o na extremidade: tais são os extremos de qualquer coisa que eu suponho. Fazendo exame de coisas demasiado distante ou não distante o suficiente, como você saberá sempre? Quem definiu o contrapeso perfeito de qualquer maneira e o faz existe mesmo? Importando-se demasiado, importando-se demasiado pouco, eu suponho que é sabor pessoal que vem completamente. Tangent do fim. Eu tenho lotes de povos surpreendentes em minha vida e eu faço o quarto para mais. Eu não sei eu comecei este afortunado mas eu tenho pouca suspeita. O minuto o protetor vem para baixo e você deixa alguma outra pessoa marcar para uma mudança, eles será esse que conduz a lhe à vitória logo bastante. O que está ganhando na extremidade se tudo ele é faz a outros um loser. Como o bebê do cliche, ha, poço ele está ganhando e eu amo ganhar mas eu significo, fazendo exame de que de todo o glory não realmente divertimento. Tem stigmatized e socializou para ser essa maneira. Assim quando este parecer muito valor de cara e direto, eu gosto às vezes de falar no metaphor, esta parte não sou isento. Esperançosamente você discerniu o bom e esquecer-se-á do iffy. Eu não espero qualquer um tentar ler minha mente, especialmente tão crua como está vindo hoje à noite. Assim está começando tarde, eu tenho que trabalhar cedo e parte de mim feltro como se eu desperdicei 20 minutos bons, minha metade melhor sentida de outra maneira. Ignore assim o jumble do mumble, ignoram meus erros de pontuação, ignoram mesmo o meu uncapitalized i. No esquema do grande das coisas, não importa. Por favor não ignore minhas palavras. Jorre a menos que você não puder se relacionar e eu o furar ao T. Eu diria que eu sou pesaroso, mas eu não posso se encontrar, mim não sou pesaroso se você lesse este.

Inte ledsen förmiddag I, om du läste denna
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Denna lycka smärtar mig, när du inte kan känselförnimmelsen det för. Det är den lika I-förmiddagen som klibbas i ett ögonblick var allt som jag önskar att göra, är att göra dig känselförnimmelse vad I-känselförnimmelsen. Todayen förbluffade, en av de dagar, då ingenting bestämt sakkunniga händer, yet du vet att somehow den går till. Men väntan, något specialt häntt, åtminstone i mitt synar. Jag vet du inte kan se till och med mitt synar, men jag önskar ibland att du kunde. Det startade några tillbaka år nu. I efterklokhet ser du saker i ett olikt ljust; att växa upp makes dig gör att för jag gissar. Jag behövde att berätta dem något. Det var i baksidaen av mitt varar besvärad alltid, och jag l5At aldrig dem veta. Jag gör inte ens funderare som jag visste att den påverkade mig på något sub-conscious jämnt, ingenting jag var villig att medge mig gissar. Time ändrar allt though. Jag klibbades i mitt eget pekar av beskådar. Jag vet inte, om det skulle någonsin har ändrat, om jag inte hade som ”ögonblicket av glans”, som påverkade allt. Jag behövde dem i mitt liv. De behövde att veta. Jaga av historia ändrade, då jag kom till genomförandet och skrev vad jag klädde med filt. Jag älskar dem, och jag vet att du är antagligen känsla cheesinessen, fodrar denna-ha-vara-göra-för-dess-inte-sakkunniga kommande för att vara besvärad och allt men inte egentligen. Det är inte likt att. Nominellt värde är inte allt. Normalt kommer min handstil på ett mer filosofisk jämnar men inte ikväll. Peka tomt. Detta är inte om facades. Jag vet min kapaciteter i några aspekter och förmiddag som realiserar dem i andra. Alla vi är eller har, vad är de 20 somethingsna för på vilket sätt som helst. Kylatinget är, mig gjorde inte detta på mitt eget. Jag höll ögonen på och observerade någon annars att göra samma för mig. Det var en synaöppnare. Det finns en kärna ur till allihop, och, om inte vi l5At det ut till andra, bestämt de, som vi väljer att bo vid vår sida, ska den realiseras aldrig. Alltid något att säga I vet funderare jag inte, varför jag skriver saker, bara I- somjag kan ha fattat aningen. Jag skriver allmänt när sinnesrörelser kommer in i föreställa eller de starka avkänningarna av själven som stilla upptäckt för I-förmiddag. Jag gissar dig kunde något att säga som det är att lära mitt egna potentiellt, men resonera är inte viktig. Jag skriver mestadels, därför att somehow jag hoppas det, i att dela I-styrka, gör samma för någon annars som andra gör fortlöpande för mig. Så gissar jag dig kunde appellen detta en monolog. Förmiddag som I är pröva inte till funderare till mycket här, därför att det rörar oundvikligen upp saker. Den sist natten, då jag gjorde vad jag gjorde, tog det inte mycket tanke eller försök, att jag var medveten av åtminstone. På för berörings en början igen här: Liv för funderare I har för många paralleller för min böjelse. Av centrerad tanke dig något att säga? Jag betyder, tänkande för mycket, tänkande lite, det görar ond dig slutligen: sådan är ytterligheterna av något som jag gissar. Ta saker för långt eller inte långt nog, hur ska dig vet någonsin? Definierade vem göra perfekt balanserar på vilket sätt som helst och gör den finns även? Att bry sig för mycket och att att bry sig för lite, gissar jag det är kommande through för personlig anstrykning. Avsluta beröringsen. Jag har fantastiskt folk för raddor i mitt liv, och jag gör rum för mer. Jag vet inte hur jag fick detta lyckligt men jag har lite en misstanke. Det minimalt vakten kommer besegrar, och du låter någon den annan ställningen för en ändring, dem ska är den som leder dig till segern snart nog. Vad segrar, om allt det är slutligen gör andra en förlorare. Hur klichén behandla som ett barn, ha, brunn som den segrar, och jag älskar att segra, men jag betyder och att ta alla härlighet inte egentligen som gyckel. Det har stigmatized och umgicks för att vara ditåt. Fördriva så detta verkar mycket nominellt värde, och rättframt, gillar jag ibland för att tala i metaforen, denna lappar är inte undantagen. Hopefully har du urskilt godan och ska glömmer det osäkert. Jag förväntar inte att någon till försök att läsa mitt vara besvärad, speciellt så rått, som det är kommande ikväll. Så får det sent, måste jag att fungera tidig sort, och delen av mig klädde med filt som, fast jag slöde bort en goda 20 noterar, min bättre halva klädde med filt annars. Ignorera så mumlaröran, ignorerar min interpunktionsfel, ignorerar även mitt uncapitalized I. I den stora intrigen av saker betyder det inte. Behaga ignorerar inte mitt uttrycker. Välla fram, om inte du inte kan förbinda, och jag har borrat dig till utslagsplatsen. Jag skulle den ledsna förmiddagen för något att säga I, men jag kan inte ligga, den inte ledsna I-förmiddagen, om du läser denna.

Я не огорченн если вы читаете это
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Это счастье мучит меня когда вы не можете чувствовать его слишком. Оно как я вставлен в моменте где все, котор я хочу сделать должен сделать вами чывство я чувствую. Сегодня было amazing, один из тех дней когда ничего определенно специальное случится но вы знаете что как-то они идут к. Но ожидание, что-то специально случаться, по крайней мере в моих глазах. Я знаю вы не может увидеть через мои глаза, но иногда я желаю вы смогло. Оно начало немного год назад лет назад теперь. Непредусмотрительно вы видите вещи в по-разному свете; расти вверх по моделям вами делает что слишком я угадываю. Мне было нужно сказать им что-то. Оно находилось всегда в задней части моего разума и я никогда не препятствовал им знать. Я даже не думаю я знало он влияло на меня на некотором sub-conscious уровне, ничего, котор я был охотно готов впустить я угадывает. Время изменяет все однако. Я был вставлен в моей собственной точке зрения. Я не знаю если он всегда изменял бы, то если я не имел, то «момент храбрости» повлиял на все. Мне были нужны они в моей жизни. Им было нужно знать. Курс истории изменил когда я пришел к осуществлению и написал я чувствовал. Я люблю их и я знаю вы вероятно чувствует cheesiness, эт-иметь-быть-делать-перед-сво-не-специальную линию приходя запомнить и все но реально. Оно не как то. Нарицательная стоимость не всем. Нормальн мое сочинительство приходит на более философски уровень но tonight. Пробел пункта. Это не о фасадах. Я знаю мои возможности в некоторых аспектах, и am осуществляя их в других. Мы все или имеем, будут 20 somethings для так или иначе. Холодная вещь, я не сделала это на моих. Я наблюдал, как и наблюдал someone else сделало эти же для меня. Это было консервооткрывателем глаза. Будет сердечник к all of us и если мы не воспрепятствовать тому вне к другим, определенно те которые мы выбираем жить нашей стороной, никогда не будет осуществляно. Я всегда говорю я не знает почему я пишу вещи, но я думаю я может схватить придумку. Я вообще пишу когда взволнованности come into изображение или сильные чувства собственной личности я все еще открываю. Я угадываю вы смогло сказать они должен выучить мой собственный потенциал, но причина не важна. Я главным образом пишу потому что как-то я надеюсь что в делить мне могл сделать эти же для someone else другие непрерывно делают для меня. Так я угадываю вы смогло вызвать это монологом. Я пытаюсь не думать к много здесь потому что то неизбежно messes вещи вверх. Вчера когда я сделал я сделал, он не принял много мысль, или усилие, что я был осведомленн по крайней мере. На тангенсе снова начиная здесь: Я думаю жизнь имеет too many параллелей для мой любить. С центризованной мысли вы говорите? Я намереваюсь, думающ too much, думающ к маленькому, оно ушибаю вас в конце: такие будут крайности что-нибыдь, котор я угадываю. Принимающ вещи слишком далеко или далеко достаточно, как вы всегда будете знать? Определило совершенный баланс так или иначе и делает его даже существует? Заботящ too much, заботящ слишком немного, я угадываю будет личным флейвором приходя до конца. Тангенс конца. Я имею серии amazing людей в моей жизни и я делаю комнату для больше. Я не умею как я получил это удачливейшее но я имею меньшее подозрение. Минута предохранитель приходит вниз и вы препятствуете someone else вести счет для изменения, они будете одним водя вас к победе скоро достаточно. Выигрывает в конце если все оно делает, то делает другими loser. Как младенец клиша, ha, добро оно выигрывает и я люблю выиграть но я намереваюсь, принимающ который всей славы реально потеха. Оно имеет stigmatized и общалось для того чтобы быть той дорогой. Так пока это кажется очень нарицательной стоимостью и straightforward, я иногда люблю поговорить в метафоре, эта часть не неподатн. Hopefully вы discerned хорошее и забудете iffy. Я не ожидаю любое для того чтобы попытаться прочитать мой разум, специально как сырцовый по мере того как он приходит tonight. Так оно получает поздно, я должен работать раньше и часть меня войлок как если бы я расточительствовал хорошие 20 минут, моя более лучшая половина чувствуемая в противном случае. Так проигнорируйте jumble mumble, проигнорируйте мои ошибки пунктуации, даже проигнорируйте мое uncapitalized I. В схеме grande вещей, оно не имеет значение. Пожалуйста не проигнорируйте мои слова. Хлынитесь если вы не смочь отнести и я бурил вас к тройнику. Я сказал бы я огорченн, но я не могу лежать, я не огорченн если вы читаете это.

Ik ben niet droevig als u dit leest
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Dit gelukpijnen me wanneer u niet het kunt ook voelen. Het is als ik ben geplakt in een ogenblik waar alle ik wil doen ben maak u vinden wat ik voel. Vandaag was verbazend, één van die dagen wanneer bijzonder speciaal niets gebeurt u weet nog dat op de een of andere manier het aan gaat. Maar wacht, speciaal gebeurde iets, op zijn minst in mijn ogen. Ik weet u niet door mijn ogen kunt zien, maar soms dit wens ik u kon. Het begon nu een paar jaar rug. Achteraf gezien ziet u dingen in een verschillend licht; het groeien maakt u doen dat ook ik veronderstel. Ik moest hen iets vertellen. Het was altijd in de rug van mijn mening en ik liet hen nooit het weten. Ik denk niet zelfs ik wist het me op één of ander onderbewust niveau, niets beïnvloedde ik bereid was toe te laten ik veronderstel. Time verandert niettemin alles. Ik werd geplakt in mijn eigen standpunt. Ik weet niet of zou het ooit veranderd zijn als ik dat „ogenblik van moed“ niet had dat alles beïnvloedde. Ik had hen in mijn leven nodig. Zij moesten het weten. De cursus van geschiedenis veranderde toen ik aan de totstandbrenging kwam en schreef wat ik voelde. Ik houd van hen en ik weet u waarschijnlijk cheesiness voelt, dit-hebben--doen-vóór-zijn-niet-speciale de lijn komen te letten op en alles die maar niet werkelijk. Het is niet als dat. De waarde van het gezicht is niet alles. Normaal mijn komt het schrijven op filosofischer niveau maar niet vanavond. De spatie van het punt. Dit is niet over facades. Ik ken mijn mogelijkheden in sommige aspecten, en realiseer hen in anderen. Wij allen zijn of hebben, wat 20 iets voor anyways zijn. Het koele ding is, deed ik dit op mijn niet. Ik lette op en nam waar iemand anders het zelfde voor me doet. Het was een oogopener. Er is een kern aan wij allemaal en tenzij wij dat uit aan anderen laten, in het bijzonder zullen hen die wij om van onze kant verkiezen te leven, het nooit gerealiseerd worden. Ik zeg altijd ik weet niet waarom ik dingen schrijf, maar ik denk ik het begrip kan begrepen hebben. Ik schrijf over het algemeen wanneer de emoties in het beeld of in de sterke betekenissen van zelf komen dat ik nog ontdek. Ik veronderstel u kon zeggen het mijn eigen potentieel moet leren, maar de reden is niet belangrijk. Ik schrijf meestal omdat ik op de een of andere manier dat in het delen ik zou kunnen het zelfde voor iemand anders hoop doen aangezien anderen onophoudelijk voor me doen. Zo veronderstel ik u dit monologue kon roepen. Ik probeer niet om aan veel hier te denken omdat dat onvermijdelijk dingen omhoog knoeit. Vorge nacht toen ik deed welk ik, nam het veel gedachte, of geen inspanning, dat ik van me minstens bewust was. Op een raaklijn die opnieuw hier begint: Ik denk het leven teveel parallellen voor mijn het houden van heeft. Van gecentreerde gedachte zegt u? Ik beteken, teveel denkend, denkend aan weinig, kwetst het u uiteindelijk: zulke zijn de uitersten van om het even wat ik veronderstel. Veel of niet nemend dingen te ver genoeg, hoe u ooit het weten? Who bepaalde het perfecte evenwicht anyways en het bestaat zelfs? Teveel gevend die, te weinig geeft veronderstel ik het persoonlijk aroma dat is doorkomt. De raaklijn van het eind. Ik heb veel het verbazen van mensen in mijn leven en ik maak ruimte voor meer. Ik weet niet hoe ik dit gelukkig maar ik heb een kleine verdenking kreeg. De minuut neer komt de wacht en u laat iemand anders voor een verandering noteren, zullen zij zijn die u leidt tot overwinning spoedig genoeg. Wat uiteindelijk als allen het doet is maakt tot anderen een verliezer wint. Hoe cliche de baby, Ha, goed het wint en ik houd van winnend maar ik beteken, niet werkelijk nemend pret van al glorie die. Het heeft en om die manier gebrandmerkt gesocialiseerd te zijn. Zo terwijl dit zeer gezichtswaarde en ongecompliceerd schijnt, houd ik soms van in metafoor te spreken, is dit stuk niet vrijgesteld. Hopelijk hebt u het goed onderscheiden en iffy vergeten. Ik verwacht iedereen niet proberen om mijn vooral zo ruwe mening te lezen, aangezien het vanavond komt. Zo laat wordt het, moet ik vroeg werken en een deel van me voelde alsof ik goede 20 minuten verspilde, de mijn betere anders gevoelde helft. Negeer zo mompelen allegaartje, negeren mijn punctuatiefouten, negeer zelfs mijn uncapitalized i's. In de granderegeling van dingen, is het niet van belang. Gelieve te negeren mijn woorden niet. Goed tenzij u niet kunt vertellen en ik bored u aan het T-stuk. Ik zou zeggen ik droevig ben, maar ik kan niet liggen, ben ik niet droevig als u dit leest.

أنا لست آسفة إن أنت تقرأ هذا
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
يعزّني هذا سعادة عندما أنت يستطيع لا يشعر هو أيضا. هو مثل أنا أكون ب التصق في عزم حيث كلّ أنا أريد أن يتمّ يكون جعلت أنت إحساس ماذا أنا أشعر. اليوم كان مدهشة, واحدة من أنّ أيام عندما يحدث لاشيء بشكل خاصّ خاصّة مع ذلك أنت تعرف أنّ بطريقة ما هو يذهب إلى. غير أنّ إنتظار, شيء خاصّة يحدث, على الأقلّ في أعيني. أنا أعرف أنت يستطيع لا يرى من خلال أعيني, غير أنّ أحيانا يتمنّى أنا أنت استطعت. هو بدأ [ا فو] سنون ظهر الآن. في رؤية يرى أنت أشياء في ضوء مختلفة; يتمّ ينمو فوق صنع أنت أنّ أيضا أنا أخمّن. أنا احتجت أن يقولهم شيء. هو كان دائما في الظهر من عقلي وتركهم أنا أبدا عرفت. يفكّر أنا لا حتّى أنا عرفت هو كان أثرني في بعض مستوى [سوب-كنسكيووس], لاشيء أنا كنت مستعدّة أن يعترف أنا أخمّن. وقت يغيّر كلّ شيء مع ذلك. أنا كان ب التصق في ي خاصّة [بوينت وف فيو]. أنا لا أعرف إن هو في أيّ وقت غيّر إن أنا لم أتلقّى أنّ "عزم الشجاعة" أنّ أثر كلّ شيء. أنا احتجتهم في حياتي. هم احتاجوا أن يعرف. المسلك التاريخ يغيّر عندما أتى أنا إلى التحقيق وكتب ماذا أنا [فلت]. أنا أحبّهم ويعرف أنا أنت على الأرجح تشعر ال [شسنسّ], خطّ [ثيس-هس-بين-دون-بفور-يتس-نوت-سبسل] يأتي أن يبالي وكلّ شيء غير أنّ لا حقّا. هو ليس مثل أنّ. [فس فلو] ليس كلّ شيء. عادة يأتي كتابتي في أكثر مستوى فلسفيّ غير أنّ لا هذا المساء. نقطة فراغ. هذا ليس حول واجهات. أنا أعرف إمكانياتي في بعض مظاهر, وقبل الظّهر يحقّقهم في أخرى. نحن كلّ أو يتلقّى, ماذا يكون ال 20 [سمثينغس] ل [أنوس]. الشيء باردة, أنا لم يتمّ هذا على ي خاصّة. أنا راقبت ولاحظ [سميون لس] أتمّت ال نفس ل ي. هو كان عين فتاحة. هناك لب إلى كلّ من نا وما لم نحن نترك أنّ خارجا إلى أخرى, بشكل خاصّ أنّ الذي نحن نختار أن يعيش بجانبنا, سيحقّق هو أبدا كنت. أنا دائما أقول لا يعرف أنا لما أنا أكتب أشياء, غير أنّ أنا أفكّر أنا يمكن يتلقّى أمسكت الفكرة. أنا عموما أكتب عندما عواطف [كم ينتو] الصورة أو أحاسيس قوّيّة نفس أنّ أنا أكون بعد أكتشف. أنا أخمّن أنت استطاع قلت هو أن يعلم ي خاصّة إحتمال, غير أنّ ليس السبب مهمّة. أنا في الأغلب أكتب لأنّ بطريقة ما أنا آمل أنّ في يشارك أنا أمكن أتمّت ال نفس ل [سميون لس] مثلما أخرى باستمرار يتمّ ل ي. هكذا يخمّن أنا أنت استطاع دعات هذا مناجاة. أنا أحاول لا أن يفكّر إلى كثير هنا لأنّ أنّ حتميّا يبعثر أشياء فوق. ليلة متأخّرة عندما أتمّ أنا ماذا أنا أتمّت, هو لم يأخذ كثير فكرة, أو جهد, أنّ أنا كنت مدركة من على الأقلّ. على مماس ثانية يبدأ هنا: أنا أفكّر يتلقّى حياة [توو مني] المتوازي ل ي يحبّ. من يركّز فكرة يقول أنت? أنا أعني, يفكّر كثيرا, يفكّر إلى بعض, هو آذى أنت في النهاية: مثل هذا النقائض من أيّ شيء أنا أخمّن. يأخذ أشياء أيضا بعيدا أو لا بعيدا بكفاية, كيف أنت في أيّ وقت ستعرف? الذي عيّن الميزان كاملة [أنوس] ويتمّ هو حتّى يتواجد? يهتمّ كثيرا, يهتمّ أيضا قليلا, يخمّن أنا هو نكهة شخصيّة يأتي كلّيّا. نهاية مماس. أنا أتلقّى حصص من الناس مدهشة في حياتي ويجعل أنا غرفة لأكثر. أنا لا أعرف كيف أنا حصلت هذا محظوظة غير أنّ أنا أتلقّى بعض توهم. الدقيقة يأتي الحارسة إلى أسفل وأنت تترك [سميون لس] أحرزت لتغير, هم سيكون الواحدة يقود أنت إلى نصرة قريبا بكفاية. ماذا يكون يربح في النهاية إن كلّ هو يتمّ يكون يجعل أخرى خاسرة. كيف روسم طفلة, [ها], بئر هو يكون يربح وأنا أحبّ يربح غير أنّ أنا أعني, يأخذ [ألّ ث] مجد لا حقّا أنّ حالة لهو. هو وصم وتصاحب أن يكون أنّ طريق. هكذا بينما هذا يبدو جدّا [فس فلو] ومستقيمة, يحبّ أنا أحيانا أن يتكلّم في استعارة, هذا قطعة ليس معف. بكل أمل قد تبيّن أنت الجيّدة وسينسى ال [إيفّي]. أنا لا أتوقّع أيّ شخص أن يحاول أن يقرأ عقلي, خصوصا مثل خام بما أنّ يأتي هو هذا المساء. هكذا يحصل هو متأخّرا, أنا يضطرّ عملت باكرا وجزء من ي لباد وكأنّ أنا بدّدت جيّدة 20 دقائق, نصفي جيّدة [فلت] خلاف ذلك. هكذا تجاهلت ال [مومبل] مزيج ملتبك, يتجاهل [بونكتثأيشن رّور] ي, حتّى يتجاهل ي [أونكبيتليزد] أنا. في ال [غرند] خطة الأشياء, لا يهمّ هو. لا يتجاهل رجاء كلماتي. انبجست ما لم أنت يستطيع لا يرتبط وأنا قد ثقبت أنت إلى القمزة. أنا قلت أنا آسفة, غير أنّ أنا يستطيع لا يكذب, أنا لست آسفة إن أنت تقرأ هذا.