It appears that meaning can be derived only through experience, and if this is a truism, then there follows the question, is it possible to form an objective definition of love? While Socrates and Plato argued that concepts such as love had universal, objective definitions, I do not believe so.

Love cannot be didactically spoken with words or, theoretically, described with language. It can only be read using the language of love (which has not, as yet, been linguistically delineated). Love is a universal feeling, not of gender, age, tribe or race (in other words, it is blind). If put in mathematical terms, it is subjective. Love is the + 1 on a scale, with the other end hate being - 1, and indifference is the null middle zero. If this were the case, insomuch as it is measured solely as a comparative scalar in any one volition, it is objectively a conceptual absolute - there can by definition be no evaluation higher. In other words, it is the highest possible evaluation.

And by what objective standard does one measure their own intriniscally subjective interpretations? Reality, it appears. More specifically, the reality of the mind, as perceived in comparison to past experiences and associations. Therefore, it is evidently impossible to truly measure and thus, contain, the extent of this reality of love until after it is experienced.

The only proper definition of "love" appears to be the one that is factually good for a person and what is factually good is in the "eye of the beholder", thus, it is a decision. However, finding something missing in a relationship is as easy as one, two, three. This is often an escape measure from the confines of media's idealized vision of love. It is a search for something else when there is little proof that the here and now is the best (or worst) ever had (or will have). Furthermore, it is a bordom with the status quo that may or may not be the "love" of ones life, with "ones life" being the key words, as it would take until the near-end of life to know with certainty.

Love is a gamble, and cannot be felt in the absense of pain, for as noted by Friedrich Nietzsche, "A life with love will have many thorns, but a life without love will have no roses." According to Erich Fromm, love isn't a thing, its an art. It is an activity that a person can master through theory and practice like any other art. Love is something one does and as such, it requires knowledge and effort.

And with regards to attraction and love? A physical, scientific definition of love is the only definition that will be anywhere close to an accurate description of what is really occuring in ones body when they are in "love". It may also be possible that evolution has a bit to do with ones physical attractions to another. For instance, science has proven that humans are naturally attracted to larger pupils, and that when one is attracted to another, their pupils become larger. The person they are attracted to sees the larger pupils and becomes more attracted to them, and that person's pupils, in turn, become larger. Then they see that the other person's pupils are larger and become even more attracted to the other person, etc.

As of late, there is the study of pheromones that has also brought much light upon the subject of love. It appears very likely that what really turns a person 'on' is a high level of pheromones and the reason individuals have their own tastes concerning visuals is because they develop mental associations between certain features of anatomy and specific levels of pheromone intensity. While these suppositions may be scientifically verifiable and objective, attraction does not necessary merit the definiton "love", which should be reserved for when it has meaning. Hence, the question remaining: when does it possess meaning?

A postulation: throughout history, love has been defined and redefined until many people have such an all-inclusive definition that they call it ineffable, or beyond mere words. As such, it follows that their decisions about their loves are indistinct, the product of an inconsitent and often outright contrary set of beliefs about the very thing they want most from life. Our individual definitions of the word love are so multifarious and environmentally influenced (on a global scale), that sending (encoding) the "I love you" message to someone, may be numerously intrepreted (decoded) by the reciever(s).

Moreover, from an individualistic perspective, if the true, subjective meaning of words can be defined only in (comparative) retrospect, it is evident that love, as it is percieved by the individual, may be in the absence of objective and subjective verbal definition until the very end (of one's life, love, happiness). That is not to discredit the intrisic feelings of love. That is to say that it probably should not be vocalized (IMHO).

To conclude, love appears to have no authoritative definition, but rather is reworked and revolutionized through individual experience (and future perception of that past experience). I've come to the realization that making this post longer will not further my current quest of "putting a finger" on love's meaning, and somehow, I do not think that I should try.

Un Word dans la rétrospection : Quel est amour ?
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Il s'avère que la signification peut être dérivée seulement par l'expérience, et si c'est truisme, suit-il là la question, est-il possible de former une définition objective de l'amour ? Tandis que Socrates et Platon arguaient du fait que les concepts tels que l'amour ont eu des définitions universelles et objectives, je ne crois pas ainsi.

L'amour ne peut pas être parlé avec des mots et ne peut pas n'être décrit avec aucune langue. L'amour peut seulement être lu avec la langue de l'amour. L'amour est un sentiment universel, pas de genre, d'âge, de tribu ou de course. Mis en termes mathématiques, il est subjectif. L'amour est les +1 sur une échelle, avec l'autre haine de fin étant -1, et l'indifférence est le milieu nul zéro. Pour autant que car il est mesuré seulement comme grandeur scalaire comparative dans n'importe quelle une volonté, ce soit objectivement un absolu conceptuel - là bidon par définition ne soyez aucune évaluation plus haut. En d'autres termes, c'est l'évaluation plus élevée possible.

Et par quelle norme objective on mesure-t-il leurs propres des interprétations intriniscally subjectives ? Réalité. Plus spécifiquement, la réalité de l'esprit, comme perçue par rapport au passé. Par conséquent, il est impossible évidemment à mesurer vraiment et ainsi, contenez, l'ampleur de cette réalité jusqu'à ce qu'après elle soit expérimenté. L'amour est automatique, de quelque manière que non infaillible. Le doute rend le plus souvent des sentiments de l'insuffisance et ainsi, la recherche de l'amour continue. Si le doute fait un pas dans l'image, il est très facile de trouver une raison de tomber hors du « amour ».

La seule définition appropriée du « amour » semble être les un qui est réellement bon pour une personne et ce qui est réellement bonne est dans le « oeil du spectateur », de ce fait, trouvant quelque chose manquer dans un rapport est aussi facile qu'un, deux, trois. C'est souvent une mesure d'évasion des confins de la vision idéalisée des médias de l'amour. C'est une recherche d'autre chose quand il y a peu de preuve qui est ici et maintenant le meilleur (ou le plus mauvais) a jamais eu (ou aura). C'est un bordom avec le statu quo qui peut ou peut ne pas être le « amour » de ceux la vie.

L'amour est un jeu, et ne peut pas être senti en l'absence de la douleur, parce que comme remarquable par Friedrich Nietzsche, « une vie avec amour aura beaucoup d'épines, mais une vie sans amour n'aura aucune rose. » Selon Erich Fromm, l'amour n'est pas une chose, sa un art. C'est une activité qu'une personne peut maîtriser par la théorie et la pratique comme n'importe quel autre art. L'amour est que quelque chose on fait et comme tel, il exige la connaissance et l'effort.

Et quant à une vérité universelle ? Une définition physique et scientifique de l'amour est la seule définition qui sera n'importe où près d'une description précise de ce qui se produit vraiment dans ceux corps quand elles sont dans le « amour ». Il peut également être possible que l'évolution ait un peu pour faire avec ceux les attractions physiques à l'autre. Par exemple, la science a montré que des humains sont naturellement attirés à de plus grandes pupilles, et que quand une est attirée à l'autre, leurs pupilles deviennent plus grandes. La personne qu'ils sont attirés voit les pupilles plus grandes et devient davantage attirée à elles, et les pupilles de cette personne, à leur tour, deviennent plus grandes. L'autre personne voit que leurs pupilles sont plus grandes et devient bien plus attirée à eux, etc.

En date de tard, il y a l'étude des phéromones qui a également apporté beaucoup de lumière sur le sujet de l'amour. Il est évident que très probable que ce qui tourne vraiment "ON" de personne soit un à niveau élevé des phéromones et des individus de raison ayez leur propre goût au sujet des visuels est parce qu'elles développent des associations mentales entre certains dispositifs de l'anatomie et niveaux spécifiques de l'intensité de phéromone. Tandis que ces suppositions peuvent être scientifiquement vérifiables et objectives, l'attraction pas mérite nécessaire le definiton « amour », pour lequel devrait être réservé quand il a la signification. Par conséquent, la question restante : quand possède-t-il la signification ?

Ma postulation : À travers l'histoire, l'amour a été défini et redéfini jusqu'à ce que beaucoup de gens aient une définition si inclusive qu'elles l'appellent inexprimable, ou au delà de seuls mots. En tant que tels, il suit que leurs décisions au sujet de leurs amours sont indistinctes, le produit d'un ensemble inconsitent et souvent tout à fait contraire de croyance au sujet de la chose même qu'elles veulent les la plupart de la vie. Si la signification des mots peut être définie seulement dans la rétrospection, il est évident que l'amour, en tant que lui ait perçu par l'individu, peut être en l'absence de la définition verbale objective et subjective jusqu'à la fin (de la vie, de l'amour, du bonheur). Ce n'est pas de critiquer les sentiments intrisic de l'amour. C'est-à-dire qu'il ne peut pas, et ne devriez pas probablement, être vocalized (IMHO).

Una palabra en la retrospección: ¿Cuál es amor?
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿Aparece que el significado se puede derivar solamente con experiencia, y si es éste truismo, allí sigue la pregunta, es posible formar una definición objetiva del amor? Mientras que Socrates y Platón discutieron que los conceptos tales como amor tuvieran definiciones universales, objetivas, no creo tan.

El amor no se puede hablar con palabras y no se puede describir con ninguna lengua. El amor se puede leer solamente con la lengua del amor. El amor es una sensación universal, no del género, de la edad, de la tribu o de la raza. Puesto en términos matemáticos, es subjetivo. El amor es los +1 en una escala, con el otro odio del final siendo -1, y la indiferencia es el centro nulo cero. Insomuch como se mide solamente como escalar comparativo en cualquier una volición, es objetivo un absoluto conceptual - allí poder por la definición no sea ninguna evaluación más arriba. Es decir es la evaluación más alta posible.

¿Y por qué estándar objetivo uno mide sus el propios las interpretaciones intriniscally subjetivas? Realidad. Más específicamente, la realidad de la mente, según lo percibido con respecto al pasado. Por lo tanto, es evidentemente imposible medir verdad y así, contenga, el grado de esta realidad hasta que después de él es experimentado. El amor es automático, al menos no infalible. La duda rinde lo más a menudo posible sensaciones de la insuficiencia y así, la búsqueda para el amor continúa. Si la duda camina en el cuadro, es muy fácil encontrar una razón de caer de “amor”.

La única definición apropiada del “amor” aparece ser los un que es efectivo bueno para una persona y cuál es efectivo buena está en el “ojo del beholder”, así, encontrando algo el faltar en una relación es tan fácil como una, dos, tres. Es a menudo una medida del escape de los límites de la visión idealizada de los medios del amor. Es una búsqueda para el algo más cuando hay poca prueba que aquí y ahora es el mejor (o el peor) tenía siempre (o tendrá). Es un bordom con el status quo que puede o no puede ser el “amor” de unos vida.

El amor es un juego, y no se puede sentir en ausencia del dolor, porque como observado por Friedrich Nietzsche, “una vida con amor tendrá muchas espinas, pero una vida sin amor no tendrá ninguna rosa.” Según Erich Fromm, el amor no es una cosa, su un arte. Es una actividad que una persona puede dominar con teoría y práctica como cualquier otro arte. El amor es que algo uno hace y como tal, él requiere conocimiento y esfuerzo.

¿Y en lo que respecta a una verdad universal? Una definición física, científica del amor es la única definición que estará dondequiera cerca de una descripción exacta de qué realmente está ocurriendo en unas cuerpo cuando él está en “amor”. Puede también ser posible que la evolución tiene un pedacito para hacer con unos atracciones físicas a otras. Por ejemplo, la ciencia ha probado que atraen a los seres humanos naturalmente a pupilas más grandes, y que cuando una se atrae a otra, sus pupilas llegan a ser más grandes. La persona que se atraen ve las pupilas más grandes y se atrae más a ellas, y las pupilas de esa persona, alternadamente, llegan a ser más grandes. La otra persona ve que sus pupilas son más grandes y se atrae aún más a ellos, al etc.

En fecha tarde, hay el estudio de pheromones que también ha traído mucha luz sobre el tema del amor. Aparece que muy probable que qué realmente da vuelta "ON" de la persona es un de alto nivel de pheromones y de los individuos de la razón tenga su propio gusto referente a representaciones visuales es porque él desarrolla asociaciones mentales entre ciertas características de la anatomía y los niveles específicos de la intensidad del pheromone. Mientras que estas suposiciones pueden ser científico comprobables y objetivas, la atracción no mérito necesario el definiton “amor”, para el cual debe ser reservado cuando tiene significado. Por lo tanto, la pregunta restante: ¿cuándo posee el significado?

Mi postulación: A través de la historia, se ha definido y se ha redefinido el amor hasta que mucha gente tiene una definición tan inclusiva que ella la llama inefable, o más allá de palabras meras. Como tal, sigue que sus decisiones sobre sus amors son indistintas, el producto de un sistema inconsitent y a menudo francamente contrario de creencia sobre la misma cosa que desean la mayoría a partir de vida. Si el significado de palabras se puede definir solamente en la retrospección, es evidente que el amor, como él percibió por el individuo, puede estar en ausencia de la definición verbal objetiva y subjetiva hasta el final (de la vida, del amor, de la felicidad). Ése no es desacreditar las sensaciones intrisic del amor. Es decir que no puede, y no deba probablemente, ser vocalized (IMHO).

Una parola nella riesaminazione: Che cosa è amore?
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Sembra che il significato possa essere derivato soltanto con esperienza e se questo è verità, là segue la domanda, è possibile formare una definizione obiettiva di amore? Mentre Socrates e Platone hanno sostenuto che i concetti quale amore hanno avuti definizioni universali e obiettive, non credo così.

L'amore non può essere parlato con le parole e non può essere descritto con alcuna lingua. L'amore può essere letto soltanto con la lingua di amore. L'amore è una sensibilità universale, non del genere, dell'età, della tribù o della corsa. Messo nei termini matematici, è soggettivo. L'amore è i +1 su una scala, con l'altra avversione di conclusione che è -1 e l'indifferenza è la metà nulla zero. Insomuch poichè è misurato solamente come scalare comparativo in tutta la una volontà, è obiettivamente un assoluto concettuale - là latta tramite la definizione sia valutazione più su. Cioè è l'più alta valutazione possibile.

E da che campione obiettivo uno misura il loro propri le interpretazioni intriniscally soggettive? Realtà. Specificamente, realtà della mente, come percepita rispetto al passato. Di conseguenza, è evidentemente impossible allineare misurare e così, contenga, il limite di questa realtà fino a che dopo esso non sia con esperienza. L'amore è automatico, per quanto non infallibile. Il dubbio rende il più spesso le sensibilità di deficienza e così, la ricerca di amore continua. Se il dubbio fa un passo nell'immagine, è molto facile da trovare un motivo per cadere “dall'amore„.

L'unica definizione adeguata “di amore„ sembra essere l'un che è in modo attinente buono per una persona e che cosa è in modo attinente buona è “nell'occhio del beholder„, così, scoprente che qualcosa manca in un rapporto è facile quanto uno, due, tre. È spesso una misura di fuga dai confini della visione idealizzata dei mezzi di amore. È una ricerca del qualcos'altro quando ci è poca prova che qui ed ora è il la cosa migliore (o il più difettoso) mai ha avuto (o avrà). È un bordom con lo status quo che può o meno essere “l'amore„ di un vita.

L'amore è un gioco e non può essere ritenuto in assenza di dolore, dato che come celebre da Friedrich Nietzsche, “una vita con amore avrà molte spine, ma una vita senza amore non avrà rose.„ Secondo Erich Fromm, l'amore non è una cosa, relativa un'arte. È un'attività di che una persona può acquistare padronanza con la teoria e la pratica come qualunque altra arte. L'amore è che qualcosa uno fa e come tale, esso richiede la conoscenza e lo sforzo.

E per quanto riguarda una verità universale? Una definizione fisica e scientifica di amore è l'unica definizione che sarà dovunque vicino ad una descrizione esatta di che cosa realmente sta presentandosi in un corpo quando sono “nell'amore„. Può anche essere possibile che lo sviluppo ha una punta per fare con un le attrazioni fisiche ad un altro. Per esempio, la scienza ha dimostrato che gli esseri umani sono attratti naturalmente alle più grandi pupille e che quando una è attratta ad un altro, le loro pupille diventano più grandi. La persona che sono attratti vede le più grandi pupille ed è di più attratta a loro e pupille di quella persona, a loro volta, diventano più grandi. L'altra persona vede che le loro pupille sono più grandi e che è ancor più attratta loro, ecc.

A partire da in ritardo, ci è lo studio dei feromoni che inoltre ha portato molta luce sull'argomento di amore. Sembra che molto probabile che che cosa realmente gira "ON" della persona è un ad alto livello dei feromoni e degli individui di motivo abbia loro proprio gusto riguardo alle rappresentazioni è perché sviluppano le associazioni mentali fra determinate caratteristiche dell'anatomia ed i livelli specifici di intensità del feromone. Mentre queste supposizioni possono essere scientificamente verificabili ed obiettive, l'attrazione non merito necessario il definiton “amore„, cui dovrebbe essere riservato per quando ha significato. Quindi, la domanda restante: quando possiede il significato?

La mia formulazione: Attraverso la storia, l'amore è stato definito e ridefinito stato fino a che molta gente non avesse così definizione inclusiva che la denominano ineffable, o oltre le parole pure. Come tali, segue che le loro decisioni circa i loro amori sono indistinct, il prodotto di un insieme inconsitent e spesso completamente contrario di credenza circa la cosa che stessa desiderano la maggior parte da vita. Se il significato delle parole può essere definito soltanto nella riesaminazione, è evidente che l'amore, come esso ha percepito dall'individuo, può essere in assenza della definizione verbale obiettiva e soggettiva fino alla fine (di vita, di amore, di felicità). Quello non è di screditare le sensibilità intrisic di amore. Cioè che non può e probabilmente non debba, essere vocalized (IMHO).

Ein Wort im Rückblick: Was ist Liebe?
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Es scheint, daß Bedeutung nur durch Erfahrung abgeleitet werden kann, und wenn diese ist, Truism, dort der Frage, ist folgt sie möglich, eine objektive Definition der Liebe zu bilden? Während Socrates und Plato argumentierten, daß Konzepte wie Liebe die Universal-, objektiven Definitionen hatten, glaube ich nicht so.

Liebe kann nicht mit Wörtern gesprochen werden und kann nicht mit irgendeiner Sprache beschrieben werden. Liebe kann mit der Sprache der Liebe nur gelesen werden. Liebe ist ein Universalgefühl, nicht des Geschlechtes, des Alters, des Stammes oder des Rennens. Gesetzt in mathematische Ausdrücke, ist es subjektiv. Liebe ist die +1 auf einer Skala, wenn der andere Ende Haß -1 ist, und Gleichgültigkeit ist die ungültige Mitte null. Insofern, da es nur als vergleichbarer Scalar in jeder möglicher einer Willensäußerung gemessen wird, es objektiv ein Begriffsabsolutes - dort Dose durch Definition ist, seien Sie keine Auswertung stark. Das heißt, ist es die höchstmögliche Auswertung.

Und durch welchen objektiven Standard mißt einer ihre Selbst intriniscally subjektive Deutungen? Wirklichkeit. Spezifischer, die Wirklichkeit des Verstandes, wie im Vergleich zu der Vergangenheit wahrgenommen. Folglich wirklich zu messen ist offenbar unmöglich, und folglich, enthalten Sie, der Umfang einer dieser Wirklichkeit, bis nach ihm erfahren ist. Liebe ist automatisch nicht unfehlbar, jedoch. Zweifel überträgt häufig Gefühle der Unzulänglichkeit und folglich, fährt die Suche nach Liebe fort. Wenn Zweifel in die Abbildung tritt, ist es sehr einfach, einen Grund für das Fallen aus „Liebe heraus“ zu finden.

Die einzige korrekte Definition „der Liebe“ scheint, die eine, die für eine Person und auf Tatsachen beruhend gut ist was auf Tatsachen beruhend gut ist, im „Auge des Beschauers,“ ist so, etwas in findet, einem Verhältnis zu vermissen, ist so einfach wie eins, zwei, drei zu sein. Es ist häufig ein Entweichenmaß von den Confines des idealisierten Anblicks der Mittel der Liebe. Es ist eine Suche nach noch etwas, wenn es wenig Beweis gibt, der hier und jetzt das beste (oder das schlechteste) hatten überhaupt ist (oder hat). Es ist ein bordom mit dem Status Quo, der möglicherweise nicht die „Liebe“ von einen sein kann oder kann Leben.

Liebe ist ein Glücksspiel und kann nicht in Ermangelung der Schmerz geglaubt werden, denn, wie von Friedrich Nietzsche gemerkt worden, „ein Leben mit Liebe viele Dornen hat, aber ein Leben ohne Liebe hat keine Rosen.“ Entsprechend Erich Fromm, ist Liebe nicht eine Sache, seine eine kunst. Es ist eine Tätigkeit, die eine Person durch Theorie und Praxis wie jede mögliche andere kunst erarbeiten kann. Liebe ist, das etwas, tut man und wie so, es Wissen und Bemühung erfordert.

Und in bezug auf eine Universalwahrheit? Eine körperliche, wissenschaftliche Definition der Liebe ist die einzige Definition, die überall nah an einer genauen Beschreibung ist von, was wirklich in einen Körper auftritt, wenn sie „in der Liebe“ sind. Es kann möglich auch sein, daß Entwicklung eine Spitze hat, zum mit einen der körperlichen Anziehungen zu tun zu anderen. Zum Beispiel hat Wissenschaft geprüft, daß Menschen natürlich zu den größeren Pupillen angezogen werden und daß, wenn man zu anderen angezogen wird, ihre Pupillen größer werden. Die Person, die sie angezogen werden, sieht die größeren Pupillen und wird mehr zu ihnen angezogen, und Pupillen dieser Person werden der Reihe nach größer. Die andere Person sieht, daß ihre Pupillen größer sind und wird sogar zu ihnen, zu etc. angezogen.

Ab spät gibt es die Studie der Pheromone, die auch viel Licht nach dem Thema der Liebe geholt hat. Es scheint, daß sehr wahrscheinlich, daß was sich wirklich dreht, Person"on" der Pheromone und der Grundeinzelpersonen ein hochqualifiziertes ist, haben Sie ihren eigenen Geschmack hinsichtlich ist der Sichtbarmachungen ist, weil sie Geistesverbindungen zwischen bestimmten Eigenschaften von Anatomie und spezifischen Niveaus von Pheromonintensität entwickeln. Während diese Vermutungen nachweisbar und objektiv wissenschaftlich sein können, Anziehung nicht notwendiger Verdienst das definiton „Liebe“, das reserviert sein sollte für, wenn es Bedeutung hat. Folglich die Frage restlich: wann besitzt es Bedeutung?

Meine Forderung: Während der Geschichte ist Liebe definiert worden und neu definiert worden, bis viele Leute solch eine Sammeldefinition, daß sie sie ineffable nennen, oder über bloßen Wörtern hinaus haben. Als solcher, folgt es, daß ihre Entscheidungen über ihre Lieben undeutlich sind, das Produkt eines inconsitent und häufig völlig konträren Satzes Glaubens über die Sache, die sie die meisten vom Leben wünschen. Wenn die Bedeutung von Wörtern nur im Rückblick definiert werden kann, ist es, daß Liebe, als sie durch die Einzelperson wahrnahm, kann in Ermangelung der objektiven und subjektiven mündlichen Definition bis das eigentliche Ende sein offensichtlich (des Lebens, der Liebe, des Glückes). Das ist nicht, die intrisic Gefühle der Liebe zu diskreditieren. Das heißt daß es nicht kann und sollen Sie vermutlich nicht, zu sein vocalized (IMHO).

Uma palavra no Retrospect: Que é amor?
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Parece que o meaning pode ser derivado somente com a experiência, e se este for truism, segue lá a pergunta, é possível dar forma a uma definição objetiva do amor? Quando Socrates e Plato discutiram que os conceitos tais como o amor tiveram definições universais, objetivas, eu não acredito assim.

O amor não pode ser falado com as palavras e não pode ser descrito com nenhuma língua. O amor pode somente ser lido com a língua do amor. O amor é um sentimento universal, não do gender, da idade, do tribe ou da raça. Posto em termos matemáticos, é subjetivo. O amor é os +1 em uma escala, com o outro ódio do fim que é -1, e o indifference é o meio nulo zero. Insomuch porque é medido unicamente como um scalar comparativo em todo o um volition, é objetiva um absolute conceptual - lá lata pela definição não seja nenhuma avaliação mais altamente. Ou seja é a avaliação possível a mais elevada.

E por que padrão objetivo um mede seus próprios interpretações intriniscally subjetivas? Realidade. Mais especificamente, a realidade da mente, como percebida na comparação ao passado. Conseqüentemente, é evidente impossível medir verdadeiramente e assim, contenha, a extensão desta realidade até que após ela esteja experiente. O amor é automático, de qualquer modo nao infallible. A dúvida rende o mais frequentemente sentimentos do inadequacy e assim, a busca para o amor continua. Se a dúvida pisar no retrato, é muito fácil encontrar uma razão para cair fora do “amor”.

A única definição apropriada do “amor” parece ser os um que é factually bom para uma pessoa e o que seja factually boa está no “olho do beholder”, assim, encontrando algo faltar em um relacionamento é tão fácil quanto um, dois, três. É frequentemente uma medida do escape dos confins da visão idealized dos meios do amor. É uma busca para algo mais quando há pouca prova que são aqui e agora o mais melhor (ou o mais mau) tiveram sempre (ou terá). É um bordom com o quo do status que pode ou não pode ser o “amor” de uns vida.

O amor é um gamble, e não pode ser sentido na ausência da dor, porque como notável por Friedrich Nietzsche, “uma vida com amor terá muitos espinhos, mas uma vida sem amor não terá nenhuma rosa.” De acordo com Erich Fromm, o amor não é uma coisa, sua uma arte. É uma atividade que uma pessoa possa dominar com a teoria e a prática como toda a outra arte. O amor é que algo um faz e como tal, ele requer o conhecimento e o esforço.

E com consideração a uma verdade universal? Uma definição física, científica do amor é a única definição que estará em qualquer lugar perto de uma descrição exata de o que está ocorrendo realmente em umas corpo quando está no “amor”. Pode também ser possível que a evolução tem um bocado para fazer com uns atrações físicas a outras. Por exemplo, a ciência provou que os seres humanos estão atraídos naturalmente às pupilas maiores, e que quando uma é atraído a outra, suas pupilas se tornam maiores. A pessoa que são atraídos vê as pupilas maiores e torna-se atraída mais a elas, e as pupilas dessa pessoa, por sua vez, tornam-se maiores. A outra pessoa vê que suas pupilas são maiores e se torna atraída ainda mais a eles, etc.

Até à data de tarde, há o estudo dos pheromones que trouxe também muita luz em cima do assunto do amor. Parece que muito provável que o que gira realmente "ON" da pessoa é uma elevação - em nível dos pheromones e os indivíduos da razão tenha seu próprio gosto a respeito dos visuals é porque desenvolve associações mentais entre determinadas características do anatomy e níveis específicos da intensidade do pheromone. Quando estes suppositions puderem ser scientifically verifiable e objetivos, a atração não mérito necessário o definiton “amor”, que deve ser reserved para quando tem o meaning. Daqui, a pergunta restante: quando possui o meaning?

Meu postulation: Durante todo a história, o amor estêve definido e redefinido até que muitos povos tenham uma definição tão inclusiva que a chamam ineffable, ou além das meras palavras. Como esta'n, segue que suas decisões sobre seus amores são indistinct, o produto de um jogo inconsitent e frequentemente outright contrário da opinião sobre a coisa que very querem a maioria da vida. Se o meaning das palavras puder ser definido somente no retrospect, é evidente que o amor, como ele percebeu pelo indivíduo, pode estar na ausência da definição verbal objetiva e subjetiva até o vertebrado (da vida, do amor, da felicidade). Aquele não é desacreditar os sentimentos intrisic do amor. Aquele é dizer que não pode, e não deve provavelmente, para ser vocalized (IMHO).

En uttrycka i återblick: Är vad förälskelse?
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Det verkar som om som menande kan härledas endast till och med, erfara, och, om denna är, truismen, där ifrågasätta, är följer den möjligheten som bildar en saklig definition av förälskelse? Stunder Socrates och Plato argumenterade, att begrepp liksom förälskelse hade universal, sakliga definitioner, mig tror inte så.

Förälskelse kan inte talas med uttrycker och kan inte beskrivas med något språk. Förälskelse kan endast läsas med språket av förälskelse. Förälskelse är en universell känsla, inte av genuset, åldern, stammen eller racen. Satt i matematiskt benämner, det är subjektivt. Förälskelse är +1na på ett fjäll, med annat avsluta hat som är -1, och likgiltighet är den ogiltiga en mitt nolla. Var ingen utvärdering higher, Insomuch, som det mätas endast som en komparativscalar i någon en volition, det är mål en begreppsmässig evig sanning - där can vid definition. Med andra ord är det den högsta möjlighetutvärderingen.

Och vid vilket sakliga standart mäter man deras egna intriniscally subjektiva tolkningar? Verklighet. Specifikt, verkligheten av vara besvärad, som märkt i jämförelse till förflutnan. Därför är det tydligen omöjligt riktigt att mäta, och thus, innehåll, graden av denna verklighet, tills efter den erfaras. Förälskelse är automatisk, however inte ofelbar. Tvivel framför oftast känslor av brist, och thus, fortsätter sökandet för förälskelse. Om tvivel kliver in i föreställa, är det mycket lätt att finna en resonera för att falla ut ur ”förälskelse”.

Den enda riktiga definitionen av ”förälskelse” verkar att vara de en, som är factually godan för en person och vad är factually godan är i ”synar av betraktare”, således det är så lätt att finna något som är saknad i ett förhållande som ett, tvåna, tre. Det är en flykt mäter ofta från gränsområdet av massmedia idealized vision av förälskelse. Det är ett sökande för någontingen annat, när det finns lite motståndskraftigt som är här och nu det bäst (eller det värst) hade någonsin (eller ska ha). Det är en bordom med status quo som kan eller inte kan vara ”förälskelsen” av en liv.

Förälskelse är en vågspel och kan inte vara klädde med filt i frånvaroen av smärtar, for, som noterat av Friedrich Nietzsche, ”ett liv med ska förälskelse har många taggar, men ett liv utan ska förälskelse har inga ro.”, Enligt Erich Fromm, är förälskelse inte ett ting som är dess en konst. Det är en aktivitet som en person kan styra till och med teori och öva något liknande någon annan konst. Förälskelse är som något, gör en och, som sådan, den kräver kunskap och försök.

Och med hänseenden till en universell sanning? En läkarundersökning, den vetenskapliga definitionen av förälskelse är den enda definitionen som ska är någonstans nästan en exakt beskrivning av vad uppstår egentligen i en förkroppsligar, när de är i ”förälskelse”. Det kan också vara möjligheten att evolution har a bet för att göra med en läkarundersökningdragningar till another. För anföra som exempel, har vetenskap bevisat att människor tilldras naturligt till större elever, och att, när en tilldras till another, deras elever blir större. Personen som de tilldras, ser de större eleverna och blir mer tilldragande till dem, och den persons elever, blir i sin tur större. Den annan personen ser att deras elever är större och blir även mer tilldragande till dem, Etc.

Som av sent, finns det studien av pheromones som har kommit med också mycket lätt på betvinga av förälskelse. Det verkar som om mycket rimligt att vad vänder egentligen en person ”på” är en hög nivå av pheromones och resoneraindividerna, ha deras egna smaker att angå visuellt hjälpmedel är, därför att de framkallar mentala anslutningar mellan bestämda särdrag av anatomi, och närmare detalj jämnar av pheromonestyrka. Fördriva dessa suppositions kan vara scientifically kontrollerbart, och sakligt, dragningen inte nödvändig merit definitonen ”förälskelse”, som bör reserveras för, när den har menande. Hence den resterande ifrågasätta: när äger det menande?

Min postulation: Alltigenomhistoria, förälskelse har definierats och har omdefinerats, tills många folk har en sådan all-inclusive definition som de appellen det som är ineffable eller den bara det okända, uttrycker. Som sådan, följer det, att deras beslut om deras förälskelser är oklara, produkten av en inconsitent och ofta fullständig motsatt uppsättning av troar om det very tinget som de önskar mest från liv. Om det menande av uttrycker kan definieras endast i återblick, är det tydligt att förälskelse, som det märkte vid individen, kan vara i frånvaroen av den sakliga och subjektiva muntliga definitionen tills mycket avsluta (av liv, förälskelse, lyckan). Det är inte att misskreditera de intrisic känslorna av förälskelse. Alltså, att det kan inte och böra antagligen inte, att vara vocalized (IMHO).

Слово в ретроспективе: Будет влюбленностью?
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Оно кажется что смысль можно вывести только через опыт, и если это, то труизм, там следует за вопросом, оно по возможности сформировать объективное определение влюбленности? Пока Socrates и Plato поспорили что принципиальные схемы such as влюбленность имели всеобщие, объективные определения, я не верю так.

Влюбленность нельзя поговорить с словами и не может быть описана с любым языком. Влюбленность можно только прочитать с языком влюбленности. Влюбленностью будет всеобщее ощупывание, не gender, времени, трибы или гонки. Я положено в математически термины, оно тематически. Влюбленность +1 на маштабе, при другая ненависть конца -1, и равнодушием будет нулевая середина нул. Insomuch по мере того как оно измерено единственно как сравнительный скаляр в любом одном volition, будет объективно схематическим абсолютом - там чонсервная банка определением была никакой оценкой более высоко. In other words, будет highest possible оценкой.

И что объективным критерием одно измеряет их intriniscally субъективное толкование? Реальность. Более специфически, реальность разума, как воспринимано in comparison to прошлый. Поэтому, очевидно невозможно поистине измерить и таким образом, содержите, размер этой реальности до тех пор пока после его не быть опытно. Влюбленность автоматическая, как бы непогрешимая. Сомнение наиболее часто представляет ощупывания неуважительности и таким образом, поиск для влюбленности продолжается. Если сомнение шагает в изображение, то очень легко найти причину для падать из «влюбленности».

Кажется, что будет единственное правильное определение «влюбленности» одно factually хорошо для персоны и factually хорошо находится в «глазе очевидца», таким образом, находя, что что-то пропустило в отношении как легко как одно, 2, 3. Будет часто измерением избежания от confines зрения средств идеализированного влюбленности. Будет поиском для something else когда будет меньшее доказательство здесь и теперь самое лучшее (или самые плохие) всегда имели (или имеет). Это будет bordom с статус-кво may or may not быть «влюбленность» одних жизнь.

Влюбленностью будет азартная игра, и не может чувствоваться в отсутствии боли, потому что как замечено Friedrich Nietzsche, «жизнь с влюбленностью будет иметь много терниев, но жизнь без влюбленности не будет иметь никакие розы.» Согласно Erich Fromm, влюбленностью не будет вещь, своя искусствоо. Будет деятельностью персона может управлять через теорию и практику как любое другое искусствоо. Влюбленность что-то одно делает и как такое, оно требует знания и усилия.

И with regards to всеобщая правда? Физическим, научным определением влюбленности будет единственное определение которое будет где-либо close to точное описание реально происходит в одних тело когда они находятся в «влюбленности». Может также быть по возможности что развитие имеет бит для того чтобы сделать с одними физические привлекательности к другим. For instance, наука доказывала что люди естественно привлечены к более большим зрачкам, и что когда одно привлечено к другим, их зрачки будут большле. Персона, котор они привлечены видит более большие зрачки и будет больше привлеченной к им, и зрачки той персоны, в свою очередь, будут большле. Другая персона видит их зрачки большле и будет even more привлеченной к им, cEtc.

От поздно, будет изучение феромонов которое также приносило много свет на вопросе влюбленности. Оно кажется очень правоподобно что реально поворачивает "о cOn " персоны будет максимумом - ровным феромонов и индивидуалами причины имейте их собственный вкус относительно visuals потому что они начинают умственные ассоциации между некоторыми характеристиками анатомирования и специфически уровнями интенсивности феромона. Пока эти suppositions могут быть научно verifiable и объективны, привлекательность делает не обязательно заслуга definiton «влюбленность», которого быть reserved для когда она имеет смысль. Следовательно, вопрос остающийся: когда оно обладает смыслью?

Мое постулирование: Throughout history, была определена и redefined влюбленность до тех пор пока много людей не иметь такое all-inclusive определение что они вызывают его ineffable, или за простыми словами. Как такие, оно следует за что их решения о их влюбленностях невнятны, продукт inconsitent и часто outright противоположного комплекта верования о очень вещи, котор они хотят большую часть от жизни. Если смысль слов можно определить только в ретроспективе, то она очевидна что влюбленность, как она восприняла индивидуалом, может быть в отсутствии объективного и тематически учтного определения до very end (жизни, влюбленности, счастья). То не оскандалить intrisic ощупывания влюбленности. That is to say что оно не может, и вероятно, быть vocalized (IMHO).

Een woord in Terugblik: Wat is Liefde?
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Het blijkt dat de betekenis slechts door ervaring kan worden afgeleid, en als dit truïsme is, daar de vraag, is volgt het mogelijke vorm een objectieve definitie van liefde? Terwijl Socrates en Plato debatteerden dat de concepten zoals liefde universeel hadden, objectieve definities, zo geloof ik niet.

De liefde kan met woorden worden gesproken niet en kan met om het even welke taal worden beschreven niet. De liefde kan slechts met de taal van liefde worden gelezen. De liefde is een universeel gevoel, niet van geslacht, leeftijd, stam of ras. Gezet in wiskundige termen, is het subjectief. De liefde is +1 op een schaal, met de andere eindhaat die -1 is, en de onverschilligheid is ongeldig midden nul. Insomuch aangezien het alleen wordt gemeten aangezien vergelijkende scalair in elke wil, het objectief conceptuele absoluut - daar is kan per definitie geen hogere evaluatie zijn. Met andere woorden, is het de hoogste mogelijke evaluatie.

En door welke objectieve norm meet één intriniscally hun eigen subjectieve interpretaties? Werkelijkheid. Specifieker, de werkelijkheid van de mening, zoals die in vergelijking met het verleden wordt waargenomen. Daarom is het klaarblijkelijk onmogelijk echt om te meten en zo, bevatten, de omvang van deze werkelijkheid tot nadat het ervaren is. De liefde is automatisch, nochtans niet feilloos. De twijfel geeft vaakst gevoel van ontoereikendheid terug en zo, gaat het onderzoek naar liefde verder. Als de twijfelstappen in het beeld, het zeer gemakkelijk is om een reden te vinden om van „liefde“ uit te vallen.

De enige juiste definitie van „liefde“ schijnt te zijn die feitelijk goed voor een persoon is en wat feitelijk goed is in het „oog van beholder“, dus is, vindend iets die in een verhouding mist zoals één, twee, drie zo gemakkelijk is. Het is vaak een vluchtmaatregel van de grensgebieden van de geïdealiseerde, visie van media van liefde. Het is een onderzoek naar iets anders wanneer er weinig bewijs dat hier is en nu het beste (of het meest het ergst) ooit had (of zal hebben) is. Het is een bordom met de status-quo die of niet de „liefde“ van het degenenleven kan kan zijn.

De liefde is een gok, en kan bij gebrek aan pijn, voor zoals die door Friedrich Nietzsche wordt genoteerd worden gevoeld niet, het „leven met liefde zal vele doornen hebben, maar het leven zonder liefde zal geen rozen.“ hebben Volgens Erich Fromm, is de liefde geen zijn ding, een art. Het is een activiteit die een persoon door theorie en praktijk zoals een ander art. kan beheersen. De liefde is iets één doet en als dusdanig, vereist het kennis en inspanning.

En met achting aan een universele waarheid? Een fysieke, wetenschappelijke definitie van liefde is de enige definitie die overal dicht bij een nauwkeurige beschrijving zal zijn van wat werkelijk in degenenlichaam voorkomt wanneer zij in „liefde“ zijn. Het kan ook mogelijk zijn dat de evolutie een beetje heeft om met degenen fysieke aantrekkelijkheden te doen aan een andere. Bijvoorbeeld, heeft de wetenschap bewezen dat de mensen natuurlijk worden aangetrokken naar grotere leerlingen, en dat wanneer wordt aangetrokken naar een andere, hun leerlingen groter worden. De persoon zij worden aangetrokken ziet de grotere leerlingen en wordt die meer naar hen wordt aangetrokken, en de leerlingen van die persoon, beurtelings, worden groter. De andere persoon ziet hun leerlingen groter zijn en wordt die zelfs meer naar hen, enz. worden aangetrokken.

Vanaf laat, is er de studie van feromonen die ook veel licht op het onderwerp van liefde heeft gebracht. Het lijkt zeer waarschijnlijk dat wat werkelijk draait een persoon "aan" een hoog niveau van feromonen is en de redenindividuen hun eigen smaken betreffende visuals is hebben omdat zij geestelijke verenigingen tussen bepaalde eigenschappen van anatomie en specifieke niveaus van feromonenintensiteit ontwikkelen. Terwijl deze veronderstellingen wetenschappelijk meetbaar en objectief kunnen zijn, de aantrekkelijkheid niet noodzakelijke verdienste definiton „liefde“, die voor wanneer zou moeten worden gereserveerd het het betekenen heeft. Vandaar, de vraag die blijft: wanneer bezit het het betekenen?

Mijn verzoek: In de geschiedenis, is de liefde bepaald en opnieuw gedefiniërd tot vele mensen zulk een alle-inclusieve definitie hebben dat zij het, of voorbij zuivere woorden ineffable roepen. Als dusdanig, volgt het dat hun besluiten over hun liefdes onduidelijk zijn, het product van een inconsitent en vaak openlijke tegengestelde reeks geloven over het eigenlijke ding zij de meesten van het leven willen. Als de betekenis van woorden slechts in terugblik kan worden bepaald, is het duidelijk dat de liefde, aangezien het door het individu waarnam, bij gebrek aan objectieve en subjectieve mondelinge definitie tot het einde (van het leven, liefde, geluk) kan zijn. Dat moet niet het intrisic gevoel van liefde wantrouwen. D.w.z. dat het, niet kan en waarschijnlijk niet zou moeten, vocalized zijn (IMHO).

كلمة في استعادة ماضي: ماذا يكون حالة حبّ?
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هو يظهر أنّ معنى يستطيع كنت استنتجت فقط من خلال خبرة, وإن هذا يكون بديهيّة, هناك يتبع السؤال, يكون هو يمكن أن يشكّل تعريف موضوعيّة حالة حبّ? بينما [سكرتس] وأفلاطون جادل أنّ تلقّى مفاهيم مثل حالة حبّ عالميّة, تعريفات موضوعيّة, أنا لا أصدق هكذا.

حالة حبّ يستطيع لا يكون تكلّمت مع كلمة ويستطيع لا يكون وصفت مع أيّ لغز. حالة حبّ يستطيع فقط كنت قرأت مع اللغة الحالة حبّ. حالة حبّ إحساس عالميّة, لا من جنس, عمر, قبيلة أو جنس. يضع في [مثمتيكل ترم], هو لاموضوعيّ. حالة حبّ ال +1 على مقياس, مع الأخرى نهاية حالة كره يكون -1, ولامبالاة الوسط معدومة صفر. [إينسموش] بما أنّ هو يكون قست مفردا ككمّيّة عدديّة نسبيّة في أيّ واحدة [فوليأيشن], هو [أبجكتيفلي] مطلق مفاهيميّة - هناك علبة بتعريف ما من تقييم [هيغر]. [إين وثر ووردس,] هو التقييم [هيغست بوسّيبل].

وب ما معيار موضوعيّة واحدة يقيس هم خاصّة تفاسير لاموضوعيّ [إينترينيسكلّي]? حقيقة. أكثر خصوصا, الحقيقة من العقل, بما أنّ يلاحظ [إين كمبريسن تو] الماض. احتويت لذلك, هو من الواضح مستحيلة أن حقّا قست ولذلك, المدى من هذا حقيقة إلى أن بعد هو يمهر. حالة حبّ آليّة, مهما لا ناجعة. يرجع شك أكثر غالبا أحاسيس العدم كفاية ولذلك, البحر لحالة حبّ يستمرّ. إن شك يخطو داخل الصورة, هو جدّا يتيح أن يجد سبب ل يسقط من "حالة حبّ".

يظهر التعريف وحيد مناسبة من "حالة حبّ" أن يكون الواحدة أنّ يكون حقّا جيّدة لشخص وماذا يكون حقّا جيّدة يكون في ال "عين من ال [بهولدر]", لذلك, يجد شيء يفتقد في علاقة يكون مثل يتيح بما أنّ واحدة, اثنان, ثلاثة. هو غالبا فرار إجراء من الحدود من أوساط يمثل رؤية الحالة حبّ. سيتلقّى هو بحث ل [سمثينغ لس] عندما هناك بعض برهان أنّ ال هنا والآن يكون الجيّدة (أو مريضة) في أيّ وقت تلقّى (أو). هو [بوردوم] مع ال [ستتثس قوو] أنّ يمكن أو يمكن لا يكون ال "حالة حبّ" من أحد حياة.

حالة حبّ مغامرة, ويستطيع لا يكون [فلت] في [ث بسنس] الألم, لأنّ بما أنّ يلاحظ ب [فريدريش] [نيتزسكه], "سيتلقّى حياة مع حالة حبّ كثير أشواك, غير أنّ حياة دون حالة حبّ سيتلقّى ما من ورود." وفقا ل [إريش] [فرومّ], ليس حالة حبّ شيء, ه فنّ. هو نشاط أنّ شخص يستطيع سيطرت من خلال نظرية وممارسة مثل أيّ أخرى فن. حالة حبّ شيء يتمّ واحدة وبما أنّ مثل هذا, هو يتطلّب معرفة وجهد.

و [ويث رغردس تو] حقيقة عالميّة? طبيعيّة, تعريف علميّة حالة حبّ التعريف وحيد أنّ سيكون في أيّ مكان [كلوس تو] وصف دقيقة من ماذا يكون حقّا يقع في أحد جسم عندما هم في "حالة حبّ". هو يمكن أيضا كنت يمكن أنّ يتلقّى تطور لقمة أن يتمّ مع أحد حالة جذب طبيعيّة إلى آخر. [فور ينستنس], قد برهن علم أنّ أناس بشكل طبيعيّ جذبت إلى تلميذات كبيرة, وأنّ عندما واحدة جذبت إلى آخر, تلميذاتهم يصبحون كبيرة. يرى الشخص هم يكون جذبت أن التلميذات كبيرة ويصبح أكثر يجذب إلى هم, وأنّ شخص تلميذات, بالتّالي, يصبحون كبيرة. الأخرى يرى شخص تلميذاتهم كبيرة ويصبح [إفن مور] يجذب إلى هم, [إتك.].

بدءا متأخّرا, هناك الدراسة ال [فرومون] أنّ يتلقّى أيضا يحضر كثير ضوء على الموضوع الحالة حبّ. تلقّيت هو يظهر جدّا مرجّحة أنّ ماذا حقّا يلتفت شخص [.ون.] رفيع المستوى من [فرومون] والسبب فرداتهم خاصّة ذوق في ما يتعلّق ب صور لأنّ هم يطوّرون جمعيات عقليّة بين سمات مؤكّدة علم ومستويات خاصّة من [فرومون] شدة. بينما هذا افتراضات يمكن كنت علميّا ممكن تحقيق وموضوعيّة, يتمّ حالة جذب لا إستحقاق ضروريّة ال [دفينيتون] "حالة حبّ", أيّ سوفت كنت متحفّظة ل عندما هو يتلقّى معنى. بالتّالي, السؤال متبقّي: متى هو يملك معنى?

مطالبتي: [ثرووغووت هيستوري], عيّنت حالة حبّ يتلقّى يكون وأعدت إلى أن كثير الناس يتلقّون هذا تعريف [ألّ-ينكلوسف] أنّ هم يدعوون هو متعذّر وصف, أو إلى ما بعد كلمات مجرّدة. بما أنّ مثل هذا, يتبع هو أنّ قراراتهم حول حالت حبّهم غيرواضح, المنتوج من [إينكنستنت] ومجموعة معاكسة إعتقاد غالبا فورا حول الشيء جدّا هم يريدون أكثر من حياة. إن المعنى الكلمات يستطيع كنت عيّنت فقط في استعادة ماضي, هو جلّيّة أنّ لاحظ حالة حبّ, ك هو بالفردة, يمكن كنت في [ث بسنس] من موضوعيّة وتعريف لاموضوعيّ كلاميّة حتّى النهاية (من حياة, حالة حبّ, سعادة). أنّ ليس أن يشوّه الأحاسيس [إينتريسك] حالة حبّ. [ثت يس تو سي] أنّ يستطيع هو لا, وعلى الأرجح سوفت لا, كنت [فوكليزد] ([إيمهو]).